تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٧ - تفسير وسوسههاى شيطانى در لباسهاى دلپذير

وسوسه خود را بيشتر و محكمتر در جان آدم و حوا فرو برد،" سوگندهاى شديدى ياد كرد، كه من خيرخواه شما هستم"! (وَ قاسَمَهُما إِنِّي لَكُما لَمِنَ النَّاصِحِينَ‌).

*** آدم كه هنوز تجربه كافى در زندگى نداشت، و گرفتار دامهاى شيطان و خدعه و دروغ و نيرنگ نشده بود، و نمى‌توانست باور كند، كسى اين چنين قسم دروغى ياد كند، و چنين دامهايى بر سر راه او بگذارد، سرانجام تسليم فريب شيطان شد، و با ريسمان پوسيده مكر و خدعه او براى بدست آوردن آب حيات و ملك جاويدان، به چاه وسوسه‌هاى ابليس فرو رفت و نه تنها آب حيات به دستش نيامد، بلكه در گرداب نافرمانى خدا افتاد، آن چنان كه قرآن آن را در يك جمله خلاصه كرده، مى‌گويد:" به اين ترتيب شيطان، آنها را فريب داد و با طناب خود آنها را در چاه فرو برد" (فَدَلَّاهُما بِغُرُورٍ) [١] با اينكه آدم مى‌بايست، با توجه به سوابق دشمنى شيطان، و با علم و اطلاع از حكمت و رحمت واسعه خدا و محبت و مهربانى او، تمام وسوسه‌ها را نقش بر آب كرده، تسليم شيطان نشود ولى هر چه بود واقع شد.

" همين كه آدم و همسرش از آن درخت ممنوع چشيدند، بلافاصله لباسهايشان از تنشان فرو ريخت و اندامشان آشكار گشت" (فَلَمَّا ذاقَا الشَّجَرَةَ بَدَتْ لَهُما سَوْآتُهُما).

از جمله بالا به خوبى استفاده مى‌شود كه به مجرد چشيدن از ميوه درخت ممنوع، اين عاقبت شوم به سراغ آنها آمد، و در حقيقت از لباس بهشتى كه لباس كرامت و احترام خدا بود برهنه شدند.

---

[١]" دلى" از ماده" تدليه" به معنى فرستادن دلو در چاه است كه آن را به ريسمانى بسته و تدريجا در چاه پائين برند، و اين در حقيقت كنايه لطيفى از اين معنى است كه شيطان با طناب مكر و فريب، آنها را از مقام والايشان فرود آورد و به چاهسار مشكلات و دورى از رحمت حق افكند.