تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٥٣ - تفسير سرچشمه فساد، اعمال خود مردم است!

قصرها و كاخهاى ويران شده آنها را بنگريد، خزائن به تاراج رفته آنها را تماشا كنيد، جمعيت نيرومند پراكنده آنها را مشاهده نمائيد، و سرانجام قبرهاى درهم شكسته و استخوانهاى پوسيده آنها را بنگريد.

ببينيد سرانجام ظلم و ستم و گناه و شرك آنها چه شد؟

ببينيد اگر آنها آشيانه مرغان را سوزاندند، چگونه خانه اين صيادان نيز به ويرانى كشيده شد؟

آرى" اكثر آنها مشرك بودند" (كانَ أَكْثَرُهُمْ مُشْرِكِينَ‌).

و شرك ام الفساد و مايه تباهى آنها شد.

جالب توجه اينكه هنگامى كه در آيات قبل سخن از نعمتهاى خدا بود، نخست آفرينش و خلقت انسان را مطرح كرد، سپس روزى دادن به او را (اللَّهُ الَّذِي خَلَقَكُمْ ثُمَّ رَزَقَكُمْ‌) ولى در آيات مورد بحث هنگامى كه سخن از مجازات الهى مى‌گويد: نخست اشاره به زوال نعمتها بر اثر گناه مى‌كند، سپس نابودى و هلاكت بر اثر شرك، چرا كه به هنگام بخشش، اول موهبت خلقت است و بعد روزى، و به هنگام باز پس گرفتن، نخست زوال نعمت است و بعد هلاكت.

تعبير به" أَكْثَرُهُمْ مُشْرِكِينَ‌" با توجه به اينكه اين سوره مكى است و مسلمانان آن روز در اقليت قرار داشتند، شايد اشاره به اين است كه از انبوه مشركان نهراسيد كه خداوند گروه‌هاى عظيمى از اين قبيل افراد را در گذشته هلاك و نابود كرده است، و هم هشدارى است براى اين طغيانگران كه سير در ارض كنند و پايان كار پيشينيان هم مسلك خود را با چشم ببينند.

" صورت خود را به سوى دين و آئين مستقيم و پا بر جا (آئين توحيد خالص) قرار