تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٤٨ - تفسير

پروردگار روى آن تكيه مى‌كند؟.

اين تعبير ممكن است به خاطر آن باشد كه مساله معاد و حيات پس از مرگ- همانگونه كه در بحثهاى معاد گفته‌ايم- جنبه فطرى دارد، و قرآن در اينجا نه بر معتقدات آنها كه بر فطرت آنها تكيه مى‌كند.

بعلاوه گاه مى‌شود كه يك گوينده توانا هنگامى كه با كسى روبرو مى‌شود كه مطلبى را منكر است آن را همراه با حقايق ديگرى كه مورد قبول او است ذكر مى‌كند و قاطعانه روى آن تكيه مى‌نمايد تا اثر خود را ببخشد، و او را از مركب انكار پائين آورد.

از همه اينها گذشته ميان قدرت خدا بر زندگى نخستين، و زندگى بعد از مرگ رابطه ناگسستنى است، و با توجه به اين رابطه منطقى هر دو در يك عبارت آمده است.

به هر حال قرآن مى‌گويد وقتى تمام اين امور (خلقت و روزى و مرگ و حيات) به دست او است عبادت و پرستش هم بايد منحصر به او باشد، و با جمله‌ سُبْحانَهُ وَ تَعالى‌ عَمَّا يُشْرِكُونَ‌ اين حقيقت را بازگو مى‌كند كه آنها مقام پروردگار را فوق العاده پائين آوردند كه در كنار بتها و معبودان ساختگى قرار مى‌دهند.