تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٧٦ - تفسير مردگان و كران سخن تو را نمىشنوند!

اين تفاوت نشان مى‌دهد كه آنان آن همه نعمتهاى بزرگ و پى در پى خدا را مى‌بينند و خوشحال مى‌شوند، اما اگر براى يك بار و يك روز، مصيبتى فرا برسد، چنان داد و فرياد مى‌كشند و به سوى كفر مى‌روند كه گويى از آن دست‌بردار نيستند.

درست همانند كسانى كه يك عمر سالم هستند و زبان به شكر باز نمى‌كنند اما يك شب كه در آتش تب مى‌سوزند، آنچه كفر و ناسزا است مى‌گويند. و چنين است حال افراد بى دانش و ضعيف الايمان.

در اين زمينه در ذيل آيه ٣٥ همين سوره، و آيه ٩ و ١٠ سوره هود، و آيه ١١ سوره حج بحثهاى ديگرى داشته‌ايم.

گروه مردگان، يعنى آنها كه هيچ حقيقتى را درك نمى‌كنند هر چند ظاهرا زنده‌اند.

و گروه ناشنوايان كه آمادگى براى شنيدن سخن حق ندارند.

و گروهى كه از ديدن چهره حق محرومند.

و سرانجام گروه مؤمنان راستين كه دلهايى دانا، و گوشهايى شنوا، و چشمهايى بينا دارند.

نخست مى‌گويد:" تو نمى‌توانى سخنان حق خود را به گوش مردگان برسانى" و اندرزهاى تو در دل آنان كه دلمرده‌اند اثر ندارد (فَإِنَّكَ لا تُسْمِعُ الْمَوْتى‌).

و نيز" تو نمى‌توانى سخنت را به گوش كران برسانى مخصوصا هنگامى كه روى مى‌گردانند و پشت مى‌كنند" (وَ لا تُسْمِعُ الصُّمَّ الدُّعاءَ إِذا وَلَّوْا مُدْبِرِينَ‌).