تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٠ - تفسير نعمت بزرگ روز و شب

كوردل و لجوج در آن مجلس بزرگ مورد بازخواست قرار مى‌گيرند، در آنجا است كه به عمق فاجعه شرك آشنا مى‌شوند، و حقانيت پروردگار و پوچى بتها را به روشنى مى‌بينند.

جالب اينكه قرآن در اينجا تعبير به" ضَلَّ عَنْهُمْ ما كانُوا يَفْتَرُونَ‌" مى‌كند يعنى پندارهاى بى‌اساسشان در مورد بتها همه از نظرهاشان محو و غائب مى‌شود، چرا كه عرصه قيامت عرصه حق است و جايى براى باطل در آنجا نيست، باطل از آن صحنه گم مى‌شود و محو مى‌گردد.

اگر در اينجا باطل پرده‌اى از حق بر خود مى‌پوشاند و چند روزى به فريبكارى مشغول مى‌شود، در آنجا پرده‌هاى فريب و نيرنگ كنار مى‌رود و جز حق چيزى باقى نمى‌ماند.

در روايتى از امام باقر ع در تفسير جمله" وَ نَزَعْنا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ شَهِيداً" چنين مى‌خوانيم‌

" و من هذه الامة امامها"

يعنى از اين امت نيز امامش را برمى‌گزينيم‌ [١] اين سخن اشاره به آن است كه در هر عصر و زمانى شاهد و گواه معصومى براى امت لازم است، و حديث فوق از قبل بيان مصداق اين معنا است.

[١] تفسير الميزان جلد ١٦ صفحه ٢٠.