تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨٧ - تفسير نماز باز دارنده از زشتيها و بديها

٣- و در حديث سومى از همان بزرگوار چنين مى‌خوانيم: كه جوانى از انصار نماز را با پيامبر ص ادا مى‌كرد اما با اين حال آلوده گناهان زشتى بود اين ماجرا را به پيامبر ص عرضه داشتند فرمود:

ان صلاته تنهاه يوما:

" سرانجام نمازش روزى او را از اين اعمال پاك مى‌كند" [١] ٤- اين اثر نماز بقدرى اهميت دارد كه در بعضى از روايات اسلامى به عنوان معيار سنجش نماز مقبول و غير مقبول از آن ياد شده، چنان كه امام صادق ع مى‌فرمايد:

من احب ان يعلم ا قبلت صلوته ام لم تقبل؟ فلينظر: هل منعت صلوته عن الفحشاء و المنكر؟ فبقدر ما منعته قبلت منه!:

" كسى كه دوست دارد ببيند آيا نمازش مقبول درگاه الهى شده يا نه؟ بايد ببيند آيا اين نماز او را از زشتيها و منكرات باز داشته يا نه؟ به همان مقدار كه بازداشته نمازش قبول است"! [٢]

ظاهر جمله فوق اين است كه بيان فلسفه مهمترى براى نماز مى‌باشد، يعنى يكى ديگر از آثار و بركات مهم نماز كه حتى از نهى از فحشاء و منكر نيز مهمتر است آنست كه انسان را به ياد خدا مى‌اندازد كه ريشه و مايه اصلى هر خير و سعادت است، و حتى عامل اصلى نهى از فحشاء و منكر نيز همين" ذكر اللَّه" مى‌باشد، در واقع برترى آن به خاطر آنست كه علت و ريشه محسوب مى‌شود.

اصولا ياد خدا، مايه حيات قلوب و آرامش دلها است، و هيچ چيز به پايه آن نمى‌رسد: أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ‌:" آگاه باشيد ياد خدا مايه اطمينان دلها است" (سوره رعد آيه ٢٨).

[١] و [٢] همان مدرك.