تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٣ - ٢- فرار از محدوده حكومت خدا ممكن نيست

موجود است به ياد خدا هستند، اما به محض اينكه بر طرف شد به طبيعت انحرافى خود بازمى‌گردند، و خدا را به دست فراموشى مى‌سپرند.

خلاصه كمتر كسى را مى‌توان پيدا كرد كه در مشكلات سخت و طاقت‌فرسا به پيشگاه با عظمت خدا سر فرود نياورد ولى مى‌دانيم اين بيدارى و" توجه اضطرارى"، بى ارزش است.

افراد با ايمان و مسلمانان راستين، آنها هستند كه در راحتى و بلا، در سلامت و بيمارى، در فراوانى و قحطى، در زندان و بر تخت قدرت، و خلاصه در همه حال به ياد او مى‌باشند، و اصولا اين تغيير حالات به هيچوجه آنها را دگرگون نميسازد.

روحشان بقدرى بزرگ است كه همه اينها را در خود هضم مى‌كند، همچون على ع كه عبادت و زهد و رسيدگيش به دردمندان، بر تخت قدرت همان بود كه در گوشه انزوا.

چنان كه خودش در صفات پرهيزكاران مى‌فرمايد:

نزلت انفسهم منهم فى البلاء كالتى نزلت فى الرخاء:

" حال آنها در بلا و راحتى يكسان است" [١] كوتاه سخن اينكه: ايمان، توجه به خدا، توسل، عبادت، توبه و تسليم در برابر پروردگار همه در صورتى ارزش دارد كه دائمى و پايدار باشد، اما ايمان موسمى، توبه موسمى و عبادتهاى موسمى كه در شرائط اضطرارى و يا آنجا كه منافع انسان ايجاب مى‌كند، انجام مى‌شود، بى‌فايده و يا بسيار كم ارزش است، و در آيات قرآن از اين گونه اشخاص كرارا نكوهش شده است.

٢- فرار از محدوده حكومت خدا ممكن نيست‌

بعضى مانند بت پرستان زمان جاهليت، تنها هنگامى به اللَّه روى مى‌آورند

[١] نهج البلاغه خطبه ١٩٣.