تفسير نمونه ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٢ - شان نزول
برمىگردانند.
٤٧- ما مىدانيم آنها به چه منظورى به سخنان تو گوش فرا مىدهند، و هنگامى كه با هم نجوا مىكنند، در آن هنگام كه ستمگران مىگويند شما جز از انسانى كه سحر شده است پيروى نمىكنيد! ٤٨- ببين چگونه براى تو مثل مىزنند، و از همين رو گمراه شدند و قدرت پيدا كردن راه (حق) را ندارند!
شان نزول:
جمعى از مفسران مانند" طبرسى" در" مجمع البيان" و" فخر رازى" در" تفسير كبير" و بعضى ديگر در شان نزول آيات فوق چنين گفتهاند كه آيه نخست در باره گروهى از مشركان نازل شده كه پيامبر ص را به هنگامى كه در شب تلاوت قرآن مىكرد و در كنار خانه كعبه نماز مىگذارد آزار مىدادند، و او را با سنگ مىزند و مانع دعوت مردم به اسلام مىشدند.
خداوند به لطفش چنان كرد كه آنها نتوانند او را آزار كنند (و شايد اين از طريق رعب و وحشتى بود كه از پيامبر در دل آنها افكند) [١] در روايت ديگرى مىخوانيم هنگامى كه پيامبر ص قرآن مىخواند دو نفر از مشركان در طرف راست و دو نفر در طرف چپ قرار مىگرفتند و كف مىزدند و سوت مىكشيدند و با صداى بلند اشعار مىخواندند تا صداى پيامبر ص به گوش مردم نرسد [٢]" ابن عباس" مىگويد: ابو سفيان و ابو جهل و غير آنها گاهى نزد پيامبر ص مىآمدند و به سخنان او گوش فرا مىدادند، روزى يكى از آنها به ديگران گفت: اصلا من نمىفهمم محمد چه مىگويد؟ فقط مىبينم لبهاى او حركت مىكند!
[١] مجمع البيان.
[٢] تفسير فخر رازى ذيل آيه.