تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٧٧ - تفسير در مجازات الهى عجله نمىشود

و از آنجا كه برنامه تربيتى خداوند نسبت به بندگان چنين است كه تا آخرين مرحله به آنها فرصت مى‌دهد و هرگز مانند جباران روزگار فورا اقدام به مجازات نمى‌كند، بلكه" رحمت واسعه" او هميشه ايجاب مى‌كند كه حد اكثر فرصت را به گناهكاران بدهد، در آيه بعد مى‌گويد:" پروردگار تو آمرزنده و صاحب رحمت است" (وَ رَبُّكَ الْغَفُورُ ذُو الرَّحْمَةِ).

" اگر مى‌خواست آنها را به اعمالشان مجازات كند هر چه زودتر عذاب را بر آنها مى‌فرستاد" (لَوْ يُؤاخِذُهُمْ بِما كَسَبُوا لَعَجَّلَ لَهُمُ الْعَذابَ‌).

" ولى براى آنها موعدى است كه با فرا رسيدن آن راه فرارى نخواهند داشت" (بَلْ لَهُمْ مَوْعِدٌ لَنْ يَجِدُوا مِنْ دُونِهِ مَوْئِلًا) [١] غفران او ايجاب مى‌كند كه توبه‌كاران را بيامرزد و رحمت او اقتضاء مى‌كند كه در عذاب غير آنها نيز تعجيل نكند شايد به صفوف توبه‌كاران بپيوندند ولى عدالت او هم اقتضا مى‌كند وقتى طغيان و سركشى به آخرين درجه رسيد حسابشان را صاف كند و اصولا بقاء چنين افراد فاسد و مفسد كه اميدى به اصلاحشان نيست از نظر حكمت آفرينش معنى ندارد، بايد نابود شوند، و زمين از لوث وجودشان پاك گردد.

*** و سرانجام براى آخرين تذكر و هشدار در اين سلسله آيات، سرنوشت تلخ و دردناك ستمكاران پيشين را يادآورى كرده مى‌گويد:" و اينها شهرها و آباديهايى است كه ويرانه‌هاى آنها در برابر چشم شما قرار دارد، و ما آنها را به هنگامى كه مرتكب ظلم و ستم شدند هلاك كرديم، و در عين حال در عذاب‌شان تعجيل ننموديم، بلكه موعدى براى هلاكشان قرار داديم" (وَ تِلْكَ الْقُرى‌ أَهْلَكْناهُمْ لَمَّا ظَلَمُوا وَ جَعَلْنا لِمَهْلِكِهِمْ مَوْعِداً).

---

[١]" موئل" از ماده" وئل" (بر وزن سرو) به معنى ملجا و پناهگاه و وسيله نجات است‌