تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦٣ - تفسير سرگذشت مشروح اصحاب كهف

غوغاى بت و بت‌پرستى در آن محيط بلند بود و خفقان ظلم و بيدادگرى شاه جبار، نفسهاى مردان خدا را در سينه‌ها حبس كرده بود كه نغمه‌هاى توحيدى آنها در گلويشان گم شد.

ناچار براى نجات خويشتن و يافتن محيطى آماده‌تر تصميم به" هجرت" گرفتند، و لذا در ميان خود به مشورت پرداختند كه به كجا بروند، و به كدام سو حركت نمايند؟ و با يكديگر چنين گفتند:

" تا پروردگار شما رحمتش را بر شما بگستراند و راهى به سوى آرامش و آسايش و نجات از اين مشكل به رويتان بگشايد" (يَنْشُرْ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِنْ رَحْمَتِهِ‌ و يهيئ‌ لَكُمْ مِنْ أَمْرِكُمْ مِرْفَقاً).

" يهيئ" از ماده" تهيه" به معنى آماده ساختن است.

و" مرفق" به معنى چيزى است كه وسيله لطف و راحتى و رفق باشد، بنا بر اين مجموع جمله" يُهَيِّئْ لَكُمْ مِنْ أَمْرِكُمْ مِرْفَقاً" يعنى خداوند، وسيله لطف و راحتى شما را فراهم مى‌سازد.

بعيد نيست" نشر رحمت" كه در جمله اول آمده است اشاره به الطاف معنوى خداوند باشد، در حالى كه جمله دوم به جنبه‌هاى جسمانى و نجات و آرامش مادى اشاره مى‌كند.