تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٠ - دلسوزى فوق العاده رهبران الهى

بعضى از مفسرين خواسته‌اند مفهوم" ما عَلَى الْأَرْضِ‌" را محدود به" علماء" و يا خصوص" مردان" كنند و بگويند زينت زمين اينها هستند، در صورتى كه اين كلمه مفهوم وسيعى دارد كه همه موجودات روى زمين را شامل مى‌شود.

جالب اينكه تعبير به" أَحْسَنُ عَمَلًا" شده، نه" اكثر عملا"، اشاره به اينكه آنچه در پيشگاه خدا ارزش دارد حسن عمل و كيفيت عالى آن است، نه فزونى و كثرت و كميت و تعداد آن.

به هر حال اين هشدارى است به همه انسانها و همه مسلمانها كه در اين ميدان آزمايش الهى فريب زرق و برقها را نخورند. و بجاى آنكه به اين مظاهر فريبنده دلبستگى پيدا كنند به حسن عمل بينديشند.

" صعيد" از ماده" صعود" در اينجا به معنى صفحه روى زمين است، صفحه‌اى كه در آن خاك كاملا نمايان باشد.

و" جرز" به معنى زمينى است كه گياهى در آن نمى‌رويد گويى گياهان خود را ميخورد، و به تعبير ديگر" جرز" به سرزمينى گفته ميشود كه بخاطر خشكسالى و كمى باران تمام گياهانش از ميان بروند.

آرى اين منظره زيبا و دل‌انگيزى را كه در فصل بهار در دامان صحرا و كوهسار مى‌بينيم گلها مى‌خندند، گياهان مى‌رقصند، برگها نجوا مى‌كنند، و جويبارها زمزمه شادى سر داده‌اند، اما به همين حال باقى نمى‌ماند، فصل خزان فرا مى‌رسد، شاخه‌ها عريان مى‌شوند، جويبارها خاموش، غنچه‌ها مى‌خشكند،