تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٩ - دلسوزى فوق العاده رهبران الهى

داشتند، در نهان و آشكار تبليغ مى‌كردند، در خلوت و اجتماع فرياد مى‌زدند، و از اينكه مردم راه روشن و راست را گذارده، به بيراهه مى‌رفتند غصه مى‌خوردند، غصه‌اى جانكاه كه گاهى آنها را تا سرحد مرگ پيش مى‌برد! و راستى تا چنين نباشد" رهبرى" در مفهوم عميقش پياده نخواهد شد! گاه اين حالت اندوه بقدرى شديد مى‌شد كه جان پيامبر ص به خطر مى‌افتاد و خدا او را دلدارى مى‌داد.

در سوره شعراء آيه ٣ و ٤ مى‌خوانيم‌ لَعَلَّكَ باخِعٌ نَفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ إِنْ نَشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِمْ مِنَ السَّماءِ آيَةً فَظَلَّتْ أَعْناقُهُمْ لَها خاضِعِينَ‌:" گويى مى‌خواهى خود را هلاك كنى كه چرا اينها ايمان نمى‌آورند، غم مخور ما آنها را آزاد قرار داده‌ايم و اگر بخواهيم آيه‌اى از آسمان فرو مى‌فرستيم كه گردنهايشان بى اختيار در برابر آن فرود آيد."

آيه بعد ترسيمى از وضع اين جهان به عنوان يك ميدان آزمايش براى انسانها، و توضيحى براى خط سير انسان در اين مسير است.

نخست مى‌گويد:" ما آنچه را روى زمين است زينت آن قرار داديم" (إِنَّا جَعَلْنا ما عَلَى الْأَرْضِ زِينَةً لَها).

جهانى پر زرق و برق ساختيم كه هر گوشه‌اى از آن دل مى‌برد، ديدگان را به خود مشغول مى‌دارد، و انگيزه‌هاى مختلف را در درون آدمى بيدار مى‌كند، تا در كشاكش اين انگيزه‌ها و درخشش اين زرق و برقها و چهره‌هاى دل‌انگيز و دلربا، انسان بر كرسى آزمايش قرار گيرد و ميزان قدرت ايمان و نيروى اراده و معنويت و فضيلت خود را به نمايش بگذارد.

لذا بلافاصله اضافه مى‌كند" تا آنها را بيازمائيم كدامينشان بهتر عمل مى‌كنند"؟ (لِنَبْلُوَهُمْ أَيُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا).