تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢٧ - آخرين بهانهها

اشتقاق اين نامها (يعنى اصلى كه اين نام از آن گرفته شده) سؤال كردم، و گفتم آيا" اللَّه" از چه چيز مشتق است؟.

امام ع فرمود: اى هشام! از" اله" (كه به معنى تحير است) گرفته شده و اله مفهومش اين است كه مالوهى داشته باشد (كسى كه حيران و سرگردان در شناخت عمق ذات او است).

ولى اى هشام! اين را بايد بدانى كه" اسم" غير از" مسمى" است، كسى كه تنها اسم را پرستش كند بدون معنى و محتوا كافر است، و در حقيقت چيزى را نپرستيده، و كسى كه اسم و مسمى را هر دو پرستش كند او هم كافر است زيرا دوگانه پرست است!.

اما كسى كه تنها مسمى را بپرستد نه اسم را (بلكه اسم را نشانه و علامتى براى رسيدن به آن معنى بداند) اين حقيقت توحيد راستين است- فهميدى اى هشام؟! او مى‌گويد: عرض كردم كمى بيشتر برايم توضيح دهيد.

فرمود: خداوند بزرگ ٩٩ اسم، دارد اگر هر اسمى مسمائى داشت بايد ٩٩ خدا داشته باشيم، ولى" اللَّه" نامى است كه به همه اين صفات اشاره مى‌كند، و به هر حال همه نامهاى او غير از ذات او است.

اى هشام! نان نام خوردنى است، و آب نام نوشيدنى، و لباس نام پوشيدنى است، و آتش نام آن ماده سوزنده است (اما همه اينها نام است، آنچه را ما مى‌خوريم، مى‌نوشيم، مى‌پوشيم و از سوزش آن مى‌هراسيم نام نيست، بلكه همان عينيت خارجى است) [١] از اين بحث بگذريم: در ذيل آيه مورد بحث نظر به گفتگوى مشركان در مكه در رابطه با نماز پيامبر ص و اينكه مى‌گفتند: او نماز خود را بلند مى‌خواند

[١] توحيد صدوق (به نقل تفسير الميزان ذيل آيه مورد بحث).