تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٦٦ - ١- تشبيه ايمان و راه خدا، به نور

بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ بِأَيْمانِهِمْ‌:" روزى كه مردان و زنان با ايمان را مى‌بينى كه نورشان از پيش رو و سمت راست آنها حركت مى‌كند" (حديد- ١٢).

ايمان و توحيد مانند اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ:" خداوند سرپرست كسانى است كه ايمان آورده‌اند كه آنها را از ظلمتها به نور هدايت مى‌كند" (بقره- ٢٥٧).

و نيز قرآن تشبيه به نور شده است آنجا كه مى‌فرمايد فَالَّذِينَ آمَنُوا بِهِ وَ عَزَّرُوهُ وَ نَصَرُوهُ وَ اتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِي أُنْزِلَ مَعَهُ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ‌:

" آنها كه ايمان به پيامبر آوردند و او را گرامى داشتند و يارى كردند و از نورى كه بر او نازل شده است پيروى كردند آنها رستگارانند" (اعراف- ١٥٧) و نيز آئين خدا و دين الهى به اين موجود پر بركت تشبيه گرديده، مانند يُرِيدُونَ أَنْ يُطْفِؤُا نُورَ اللَّهِ بِأَفْواهِهِمْ ...:" آنها مى‌خواهند نور خدا را با دهانشان خاموش سازند" (توبه- ٣٢).

و از همه بالاتر از ذات پاك خداوند كه برترين و والاترين وجود است بلكه هستى همگى پرتوى از وجود مقدس او است تعبير به نور شده است آنجا كه مى‌خوانيم: اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ‌:" خداوند نور آسمانها و زمين است" (نور- ٣٥).

و از آنجا كه همه اين امور به يك واقعيت باز مى‌گردند چرا كه همه پرتوهايى از اللَّه، و ايمان به او، و گفته او، و راه او، مى‌باشند اين كلمه در اين موارد به صورت مفرد آمده است، به عكس ظلمات كه همه جا عامل تفرقه و پراكندگى است و لذا به صورت جمع كه نشانه تعدد و تكثر است ذكر شده.

و از آنجا كه ايمان به خدا و گام نهادن در طريق او، هم باعث حركت است و هم موجب بيدارى، و هم عامل اجتماع و وحدت و هم وسيله ترقى و پيشرفت، اين تشبيه از هر نظر رسا و پر محتوا و آموزنده است.