تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣٤ - تفسير علم بىپايان خدا

مى‌كند آگاه است" (اللَّهُ يَعْلَمُ ما تَحْمِلُ كُلُّ أُنْثى‌).

" و همچنين آنچه را كه رحمها كم مى‌كنند و قبل از موعد مقرر بيرون مى‌ريزند" مى‌داند (وَ ما تَغِيضُ الْأَرْحامُ‌) [١] و" همچنين از آنچه از موعد مقرر افزون نگاه مى‌دارند نيز با خبر است" (وَ ما تَزْدادُ).

در تفسير سه جمله بالا در ميان مفسران گفتگو بسيار است:

بعضى همانگونه كه در بالا گفتيم آن را اشاره بصورتهاى سه‌گانه حمل دانسته‌اند، كه گاهى به موعد مقرر متولد مى‌شود و گاهى قبل از موقع (گويى زمان لازم را در خود فرو برده است) و گاهى بعد از موعد مقرر تولد مى‌يابد، خداوند همه اينها را مى‌داند و از تاريخ تولد جنين و لحظه آن بى‌كم و كاست آگاه است، و اين از امورى است كه هيچكس و هيچ دستگاهى دقيقا نمى‌تواند آن را مشخص كند، اين علم مخصوص ذات پاك پروردگار است و دليل آن هم روشن است چرا كه استعداد رحم‌ها و جنين‌ها كاملا متفاوت مى‌باشد، و هيچكس از اين تفاوتها دقيقا آگاه نيست.

بعضى ديگر گفته‌اند كه جمله‌هاى سه‌گانه بالا اشاره به سه حالت مختلف از اعمال" رحم" در ايام باردارى است: جمله اول اشاره به خود جنين است كه رحم آن را حفظ مى‌كند، و جمله دوم اشاره به خون حيض است كه در آن مى‌ريزد و جذب جنين مى‌گردد، و آن را ميمكد و در خود فرو مى‌برد، و جمله سوم اشاره به خونهاى اضافى است كه در ايام حمل، احيانا به خارج ريخته مى‌شود و يا

[١] تغيض از ماده غيض در اصل به معنى فرو بردن مايع و فروكش كردن آن است، و به همين جهت به معنى نقصان و فساد نيز آمده است" غيض" به مكانى گفته مى‌شود كه آب در آن مى‌ايستد و آن را مى‌بلعد ليلة غائضة به معنى شب تاريك است (گويى همه نورها را بلعيده و فرو برده است).