تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧٤ - تفسير روزى كه چشمها از حركت باز مىايستد!

٤٥- (شماها نبوديد كه) در منازل (و كاخهاى) كسانى كه به خويشتن ستم كردند سكنى گزيديد؟ و براى شما آشكار شد چگونه با آنها رفتار كرديم، و براى شما مثلها (از سرگذشت پيشينيان) زديم (باز هم بيدار نشديد).

تفسير: روزى كه چشمها از حركت باز مى‌ايستد!

از آنجا كه در آيات گذشته سخن از" يوم الحساب" به ميان آمد، به همين مناسبت آيات مورد بحث وضع ظالمان و ستمگران را در آن روز مجسم مى‌سازد، تجسمى تكان دهنده و بيدارگر، ضمنا با بيان اين بخش از مسائل معاد، بخشهاى توحيدى گذشته تكميل مى‌گردد.

نخست با لحنى تهديد آميز (تهديدى نسبت به ظالمان و ستمگران) چنين آغاز مى‌كند: اى پيامبر!" مبادا گمان كنى كه خداوند از كار ظالمان و ستمگران غافل است" (وَ لا تَحْسَبَنَّ اللَّهَ غافِلًا عَمَّا يَعْمَلُ الظَّالِمُونَ‌).

اين سخن در حقيقت پاسخى است به سؤال كسانى كه مى‌گويند اگر اين عالم خدايى دارد، خدايى عادل و دادگر، پس چرا ظالمان را به حال خود رها كرده است؟ آيا از حال آنها غافل است و يا ميداند و قدرت جلوگيرى ندارد؟! قرآن در برابر اين سؤال مى‌گويد، خدا هرگز غافل نيست، اگر به فوريت آنها را مجازات نمى‌كند به خاطر آن است كه اين جهان ميدان و محل آزمايش و پرورش انسانهاست، و اين هدف بدون آزادى ممكن نيست، ولى بالآخره روزى حساب آنها را خواهد رسيد.

سپس مى‌گويد:" خدا مجازات آنها را به روزى مى‌اندازد كه در آن روز، چشمها از شدت ترس و وحشت از حركت مى‌ايستند" و به يك نقطه دوخته شده، بى حركت مى‌مانند" (إِنَّما يُؤَخِّرُهُمْ لِيَوْمٍ تَشْخَصُ فِيهِ الْأَبْصارُ).