تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٥٤ - انسانها و جامعهها از ميان مىروند و خدا مىماند

شده باشد، و اين تاكيدى است مجدد بر اعجاز قرآن از جنبه‌هاى مختلف كه ما شرح آن را در جاهاى ديگر مخصوصا در كتاب" قرآن و آخرين پيامبر" داده‌ايم.

بنا بر آنچه در بالا گفتيم منظور از مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتابِ‌، آگاهان از محتواى قرآن مجيد است.

ولى بعضى از مفسران احتمال داده‌اند كه اشاره به دانشمندان اهل كتاب باشد، همانها كه نشانه‌هاى پيامبر اسلام ص را در كتب آسمانى خويش خوانده بودند، و از روى علاقه و آگاهى به او ايمان آوردند.

ولى تفسير اول صحيحتر به نظر مى‌رسد.

در بسيارى از روايات آمده است كه منظور از مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتابِ‌ على بن ابى طالب ع و ائمه هدى است، كه در تفسير نور الثقلين و برهان اين روايات جمع آورى شده.

اين روايات دليل بر انحصار نيست و همانگونه كه بارها گفته‌ايم اشاره به مصداق يا مصداقهاى تام و كامل است و در هر حال تفسير اول را كه ما انتخاب كرديم تاييد مى‌كند.

سزاوار است در اينجا سخن را با روايتى كه از پيامبر ص نقل شده پايان دهيم.

ابو سعيد خدرى مى‌گويد از پيامبر درباره‌ قالَ الَّذِي عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْكِتابِ‌ (كه در داستان سليمان وارد شده است) سؤال كردم فرمود:

ذاك وصى اخى سليمان بن داود:

" او وصى و جانشين برادرم سليمان بود" عرض كردم‌ قُلْ كَفى‌ بِاللَّهِ شَهِيداً بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتابِ‌ از چه كسى سخن مى‌گويد و اشاره به كيست فرمود:

ذاك اخى على بن ابى طالب:

" او برادرم على بن ابى طالب است" [١]!

[١] الميزان جلد ١١ صفحه ٤٢٧.