تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥١ - ١- پيوندى با خالق و پيوندى با خلق

(وَ سَخَّرَ لَكُمُ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ).

و به اين ترتيب" اگر نعمتهاى الهى را بخواهيد بشمريد هرگز نمى‌توانيد شماره كنيد" (وَ إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَتَ اللَّهِ لا تُحْصُوها).

چرا كه نعمتهاى مادى و معنوى پروردگار آن چنان سر تا پاى وجود و محيط زندگى شما را فرا گرفته كه قابل احصا نيستند، به علاوه آنچه از نعمتهاى الهى شما مى‌دانيد در برابر آنچه نمى‌دانيد قطره‌اى است در برابر دريا.

اما با اينهمه لطف و رحمت الهى، باز اين انسان ستمگر است و كفران كننده نعمت (إِنَّ الْإِنْسانَ لَظَلُومٌ كَفَّارٌ).

نعمتهايى كه اگر بدرستى از آنها استفاده مى‌كرد مى‌توانست، سراسر جهان را گلستان كند و طرح مدينه فاضله را پياده سازد، بر اثر سوء استفاده‌ها و ظلمها و كفران نعمتها به جايى رسيده است كه افق زندگيش را تاريك، و شهد حيات را در كامش زهر جانگداز كرده، و انبوهى از مشكلات طاقت‌فرسا به صورت غلها و زنجيرها بر دست و پايش نهاده است.

نكته‌ها:

١- پيوندى با خالق و پيوندى با خلق‌

بار ديگر در اين آيات در تنظيم برنامه مؤمنان راستين به مساله" صلاة" (نماز)" و انفاق" برخورد مى‌كنيم كه در نظر ابتدايى ممكن است اين سؤال را ايجاد كند كه چگونه از ميان آن همه برنامه‌هاى عملى اسلام، انگشت تنها روى‌