تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٢ - تفسير اين مدعيان غالبا مشركند!

آنها ريا كرديد برويد، ببينيد پاداشى نزد آنها مى‌يابيد؟" [١] از امام باقر ع در تفسير آيه فوق نقل شده كه فرمود:

شرك طاعة و ليس شرك عبادة و المعاصى التي يرتكبون و هى شرك طاعة اطاعوا فيها الشيطان فاشركوا باللَّه فى الطاعة لغيره:

" منظور از اين آيه شرك در اطاعت است نه شرك عبادت، و گناهانى كه مردم مرتكب مى‌شوند، شرك اطاعت است، چرا كه در آن اطاعت شيطان مى‌كنند و به خاطر اين عمل براى خدا شريكى در اطاعت قائل مى‌شوند" [٢] در بعضى از روايات ديگر مى‌خوانيم كه منظور" شرك نعمت" است به اين معنى كه موهبتى از خداوند به انسان برسد و بگويد اين موهبت از ناحيه فلان كس به من رسيده اگر او نبود من مى‌مردم! و يا زندگانيم بر باد مى‌رفت و بيچاره مى‌شدم‌ [٣] در اينجا غير خدا را شريك خدا در بخشيدن روزى و مواهب شمرده است.

خلاصه اينكه منظور از شرك در آيه فوق كفر و انكار خدا و بت پرستى به صورت رسمى نيست (چنان كه از امام على بن موسى الرضا ع نقل شده فرمود:

(شرك لا يبلغ به الكفر)

ولى شرك به معنى وسيع كلمه، همه اينها را شامل مى‌شود.

*** در آخرين آيه مورد بحث به آنها كه ايمان نياورده‌اند و از كنار آيات روشن الهى بى‌خبر مى‌گذرند و در اعمال خود مشركند، هشدار مى‌دهد كه" آيا اينها خود را از اين موضوع ايمن مى‌دانند كه عذاب الهى ناگهان و بدون مقدمه، بر آنها نازل شود عذابى فراگير، كه همه آنها را در برگيرد"

---

[١] تفسير فى ظلال جلد ٥ صفحه ٥٣.

[٢] نور الثقلين جلد ٢ صفحه ٤٧٥- اصول كافى جلد ٢ صفحه ٢٩٢.

[٣] همان مدرك صفحه ٤٧٦.