تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٩ - ٤- شكر مايه فزونى نعمت و كفر موجب فنا است

باطل بجنگيم، اگر اين نعمتهاى بزرگ خدا را در اين مسيرها مصرف كرديم، شكر عملى او است، و اگر وسيله‌اى شد براى طغيان و خودپرستى و غرور و غفلت و بيگانگى و دورى از خدا اين عين كفران است، امام صادق ع مى‌فرمايد:

ادنى الشكر رؤية النعمة من اللَّه من غير علة يتعلق القلب بها دون اللَّه، و الرضا بما اعطاه، و ان لا تعصيه بنعمة و تخالفه بشى‌ء من امره و نهيه بسبب من نعمته:

" كمترين شكر اين است كه نعمت را از خدا بدانى، بى‌آنكه قلب تو مشغول به آن نعمت شود، و خدا را فراموش كنى، و همچنين راضى بودن به نعمت او و اينكه نعمت خدا را وسيله عصيان او قرار ندهى، و اوامر و نواهى او را با استفاده از نعمتهايش زير پا نگذارى" [١] و از اينجا روشن مى‌شود كه شكر قدرت و علم و دانش و نيروى فكر و انديشه و نفوذ اجتماعى و مال و ثروت و سلامت و تندرستى هر كدام از چه راهى است؟ و كفران آنها چگونه است؟

حديثى كه از امام صادق ع در تفسير نور الثقلين نقل شده نيز دليل روشنى بر اين تفسير است، آنجا كه مى‌فرمايد:

شكر النعمة اجتناب المحارم‌

" شكر نعمت آنست كه از گناهان پرهيز شود" [٢] و نيز از اينجا رابطه ميان" شكر" و" فزونى نعمت" روشن مى‌شود، چرا كه هر گاه انسانها نعمتهاى خدا را درست در همان هدفهاى واقعى نعمت صرف كردند، عملا ثابت كرده‌اند كه شايسته و لايقند و اين لياقت و شايستگى سبب فيض بيشتر و موهبت افزونتر مى‌گردد.

[١] سفينة البحار جلد اول صفحه ٧١٠.

[٢] نور الثقلين جلد ٢ صفحه ٥٢٩.