«الْجُودُ مِنْ كَرَمِ الطَّبيعَةِ» «١» بخشش از كرامت انسان ناشى مى‌شود.
آن حضرت در جايى ديگر مى‌فرمايد:
«مَنْ كَرُمَتْ نَفْسُهُ، اسْتَهانَ بِالْبَذْلِ وَالْأِسْعافِ» «٢» كسى‌كه خود را به كرامت آراسته باشد، بذل و بخشش برايش آسان خواهد بود.
ج. پايدارى بر پيمانها: حضرت على (ع) در اين باره مى‌فرمايد:
«مِنَ الْكَرَمِ الْوَفاءُ بِالذِّمَمِ» «٣» از آثار كرامت، پايدارى بر پيمانهاست.
آن حضرت در عهدنامه خود به مالك اشتر، وفادارى بر پيمان با دشمن را مورد تأكيد قرار داده، مى‌فرمايد:
اگر با دشمنت پيمانى نهادى و در ذمّه خود او را امان دادى، به عهد خويش وفا كن و آنچه را بر ذمّه دارى ادا نما و خود را سپر پيمانت قرار ده؛ زيرا نزد مردم، با همه هواهاى گونه‌گون و رأيها و انديشه‌هاى مختلفى كه دارند، چيزى از واجبهاى خدا مهمتر از بزرگ شمردن وفاى به عهد نيست ... پس در آنچه به عهد گرفته‌اى خيانت مكن، و پيمانى را كه بسته‌اى مشكن و دشمنت را- كه در پيمان توست- مفريب. «٤» د. فداكارى در راه حق: امير مؤمنان، على (ع)، مى‌فرمايد:
«عِنْدَ الْإِيثارِ عَلَى النَّفْسِ، تَتَبَيَّنُ جَواهِرُ الْكُرَماءِ» «٥» شكوه و گوهر وجودى اهل كرامت، [به‌] هنگام ايثار و فداكارى آشكار مى‌شود.
امام حسين (ع) كه خود طلايه‌دار كاروان فداكارى و از جان‌گذشتگى در راه حق است، هنگام ورود به كربلا، در نهايت عزت و كرامت، خطاب به اهل بيت و يارانش مى‌فرمايد: