درس پنجم: غيرت و مردانگى و عفت و پاكدامنى‌ ١. تعريف غيرت‌ «غيرت» به‌معناى رشك بردن و حسد، حميّت و محافظت عصمت و آبرو و ناموس و نگهدارى عزّت و شرف آمده است. «١» در تعريف علماى اخلاق از غيرت چنين آمده است: غيرت و حميّت، يعنى تلاش در نگهدارى آنچه حفظش ضرورى است. اين صفت در قالب مطلوبش از شجاعت، بزرگ منشى و قوت نفس انسان سرچشمه مى‌گيرد و يكى از «ملكه» هاى نفسانى انسان و سبب مردانگى است و مرد بى‌غيرت از زمره مردان خارج است. «٢» ٢. ضرورت غيرت‌ «غيرت» از كمالات انسانى است كه دست پرتوان آفرينش، اسباب آن را در وجود آدمى تعبيه كرده است. غيرت‌ورزى در حد معمول آن، لازمه انسانيت بوده، تقويت اين صفت زيبا از مؤمنان پسنديده‌تر است. امير مؤمنان (ع) فرمود:
«انَّ اللَّهَ يَغارُ لِلْمُؤْمِنِ فَلْيَغَرْ، مَنْ لا يَغارُ فَانَّهُ مَنْكُوسُ الْقَلْبِ» «٣» خداوند براى مؤمن غيرت مى‌ورزد؛ پس او نيز بايد غيرت آورد. هركس غيرت نورزد، دلش وارونه است.