بندگى حق روى برتافته راه شقاوت را در پيش گيرد. براين اساس، امام باقر (ع) به‌معناى واقعى عبوديت و بندگى اشاره كرده مى‌فرمايد:
«لا يَكُونُ الْعَبْدُ عابِداً لِلَّهِ حَقَّ عِبادَتِهِ حَتَّى يَنْقَطِعَ عَنِ الْخَلْقِ كُلِّهِمْ إِلَيْهِ ...» «١» بنده، حق عبادت و بندگى خدا را به‌جا نخواهد آورد، مگر آنكه از همه خلق گسسته و به او بپيوندد.
امام صادق (ع) نيز حقيقت عبوديت الهى را بيان كرده مى‌فرمايد:
حقيقت عبوديت در سه چيز است: ١- بنده، خود را مالك داده‌هاى الهى نداند؛ زيرا بندگان مالك چيزى نمى‌شوند، بلكه مال را مال خدا مى‌دانند و در همان راهى كه فرموده به مصرف مى‌رسانند. ٢- خود را در تدبير امور ناتوان بداند. ٣- به انجام اوامر و نواهى الهى اشتغال ورزد. «٢» ٢. ارزش عبوديت‌ قرار گرفتن در مسير بندگى خداوند از چنان ارزش والايى برخوردار است كه خداوند متعال از آن به‌عنوان هدف آفرينش ياد كرده مى‌فرمايد:
«وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ» (ذاريات: ٥٦)
من جنّ و انس را نيافريدم جز براى اينكه عبادتم كنند [و از اين راه، تكامل يابند و به من نزديك شوند].
در آيه‌اى ديگر، دعوت به عبوديت الهى را شعار همه پيامبران و علت اصلى بعثت آنها دانسته مى‌فرمايد:
«وَ لَقَدْ بَعَثْنا فى‌ كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولًا أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ ...» (نحل: ٣٦)
ما در هر امّتى رسولى برانگيختيم كه خدا را بپرستيد و از طاغوت اجتناب كنيد.
٣. مراتب عبوديّت‌ بندگى خدا مراتبى دارد و هر كس با توجه به نيّت و عمل خود به مرتبه‌اى از آن دست مى‌يابد.
امام صادق (ع) در اين باره مى‌فرمايد: