حضرت على (ع) در مورد اين آفت بزرگ چنين هشدار مى‌دهد:
«إِحْذَرِ الْكِبْرَ فَانَّهُ رَأْسُ الطُّغْيانِ وَ مَعْصِيَةُ الرَّحْمانِ» «١» از استكبار برحذر باش كه ريشه طغيان و نافرمانى از خداى رحمان است.
ب. رفاه‌طلبى: روحيه رفاه‌طلبى آفت بزرگ ديگرى است كه اگر كسى دچارش شود، رفته رفته از خداوند غافل شده و از عبوديت او رخ برمى‌تابد. قرآن كريم به اين آفت اشاره كرده، از عده‌اى به نام «مُتْرَفين» نام مى‌برد كه در اثر رفاه‌طلبى از بندگى خدا خارج شده و در مقابل پيامبران الهى قد علم كرده، تكذيبشان مى‌كردند.
«وَ ما أَرْسَلْنا فى‌ قَرْيَةٍ مِنْ نَذيرٍ إلَّا قالَ مُتْرَفُوها إِنَّا بِما أُرْسِلْتُمْ بِهِ كافِرُونَ» (سباء: ٣٤)
ما در هيچ شهر و ديارى پيامبرى بيم‌دهنده نفرستاديم مگر اينكه مترفين آنها (كه مستِ ناز و نعمت بودند) گفتند: ما به آنچه فرستاده شده‌ايد، كافريم.
ج. حبّ دنيا: دوستى و دلبستگى به دنيا نيز آفتى است كه به تدريج انسان را از محبت خدا و بندگى او دور ساخته در دامهاى نفسانى و شيطانى گرفتار مى‌كند. از اين رو پيامبر اكرم (ص)، دنياطلبى را ريشه گناهان دانسته مى‌فرمايد:
«حُبُّ الدُّنْيا أَصْلُ كُلِّ مَعْصِيَةٍ وَ أَوَّلُ كُلِّ ذَنْبٍ» «٢» دلبستگى به دنيا ريشه هر نافرمانى و آغاز هر گناهى است.
٦. اطاعت و فرمانبرى از رهبرى‌ يكى از اركان اساسى موفقيت در كارهاى جمعى، تسليم در برابر رهبرى و متابعت از دستورهاى اوست.
قرآن كريم اطاعت از رهبرى را در تمامى امور اجتماع و از جمله در جنگ و دفاع مورد تأكيد قرار داده مى‌فرمايد:
«وَ اطيعُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ لا تَنازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَ تَذْهَبَ ريحُكُمْ ...» (انفال: ٤٦)
(فرمان) خدا و پيامبرش را اطاعت نماييد! و نزاع (و كشمكش) نكنيد، تا سست نشويد، و قدرت (و شوكت) شما از ميان نرود!