ج. حفظ اخوّت و برادرى‌ يارى مؤمنان به يك اخلاق نظامى (ج‌٢) ١٣٠ د. عذاب الهى ص : ١٣٠ ديگر در سختى‌ها و گرفتارى‌هاى زندگى و دفاع از ارزشهاى الهى، قلبهاى آنان را نسبت به يكديگر نزديك و رئوف مى‌سازد و پيوند برادرى آنها را بيش از پيش حفظ و تقويت مى‌كند. امير مؤمنان (ع) در اين باره مى‌فرمايد:
«ما حَفِظَتِ الْأُخُوَّةَ بِمِثْلِ الْمُواساةِ» «١» چيزى مانند مواسات، اخوت و برادرى را حفظ نمى‌كند.
د. افزايش روزى‌ مواسات در حقيقت رفتار شاكرانه بنده دربرابر نعمتهاى بى‌كران الهى است كه به‌طور متقابل رحمت الهى و ازدياد روزى را باعث مى‌شود. امام على (ع) دراين‌باره مى‌فرمايد:
«مُواساةُ الْأَخِ فِى اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ، تُزيدُ فِى الرِّزْقِ» «٢» مواسات با برادر دينى در راه خداى بزرگ، روزى را افزايش مى‌دهد.
٥. تعاون و همكارى‌ تعاون، به معناى يارى و پشتيبانى افراد جامعه از يكديگر و مشاركت و همكارى آنان در انجام كارهاى اجتماعى و فردى است؛ همكارى افراد جامعه با هم- چه در داخل سازمانها و نهادها و چه در خارج آنها- تعاون نام دارد. با تعاون و دست در دست يكديگر قرار دادن، بهتر مى‌توان به رفع گرفتاريها و مشكلات، دفاع از حقوق يكديگر، مبارزه با دشمنان و نااهلان و ... پرداخت.
ضرورت تعاون در جامعه‌ آيين الهى اسلام وجود تعاون را در جامعه ضرورى دانسته و مسلمانان را به همكارى هر چه بيشتر فراخوانده است.
امير مؤمنان (ع) ضمن تأكيد بر ضرورت تعاون در جامعه، در زمينه نيازمندى افراد به اين امر پسنديده مى‌فرمايد: