«الدُّعاءُ مُخُّ الْعِبادَةِ» «١» دعا مغز و حقيقت عبادت است.
چنانكه حضرت باقر (ع) نيز آن را بهترين عبادت مى‌داند:
«افْضَلُ الْعِبادَةِ الدُّعاءُ» «٢» بهترين عبادت، دعاست.
نيروى تكامل‌بخشىِ دعا به حدّى است كه به برخى از مدارج كمال و قرب الهى، جز به وسيله دعا نمى‌توان رسيد. امام صادق (ع) در اين خصوص مى‌فرمايد:
«انَّ عِنْدَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مَنْزِلَةً لا تُنالُ الَّا بِمَسْأَلَةٍ» «٣» همانا نزد خداوند عزّ و جل منزلت و مقامى است كه جز به‌وسيله دعا بدان نمى‌توان رسيد.
٤. تأثير دعا در جلب امدادهاى غيبى‌ از بركات ارزشمند دعا تأثير آن در جلب امدادهاى غيبى است. اين لطف الهى در همه صحنه‌هاى زندگى بشر زمينه ظهور و بروز دارد اما هنگام هجوم سختى‌ها و مشكلات، مانند ميدانهاى جنگ و هنگام رويارويى نيروهاى حق و باطل، بيشتر مشاهده مى‌شود.
در قرآن كريم مى‌خوانيم:
«كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَليلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثيرةً بِاذْنِ اللَّهِ» (بقره: ٢٤٩)
چه بسيار گروههاى كوچكى كه به فرمان خدا بر گروههاى عظيمى پيروز شدند.
چنان‌كه مى‌دانيم، در جنگ بدر مسلمانان با تجهيزات اندك، روى در روى سپاهى مجهّز از مشركان مكّه قرار گرفتند و توانستند با كمك و امداد الهى و پايدارى و از جان گذشتگى خويش بر آنان پيروز گردند.
قرآن كريم دعا و نيايش مسلمانان را علّت اصلى شتافتن فرشتگان به يارى آنها دانسته و بدين وسيله تأثير عميق دعا را در جلب امدادهاى غيبى الهى به‌روشنى بيان مى‌كند: