نتيجه اينكه قرآن كتاب حقى است كه هرگز باطل بدان راه نمى‌يابد و كتاب مقدّسى است كه جز پاكان و وارستگان از پليدى ظاهرى و باطنى، به حريم مقدّسش هدايت نمى‌شوند. بنابراين، وظيفه هر مسلمانى‌است كه حريم و قداست كتاب خدا را پاس دارد.
پيامبر و ائمه (ع) بيش از ديگران به چنين وظيفه خطير آگاه بودند و به آن عمل مى‌كردند و در سخن و سيره خويش به تجليل و تقديس قرآن مى‌پرداختند.
رسول اكرم (ص) مى‌فرمايد:
«فَضْلُ الْقُرانِ عَلى‌ سائِرِ الْكَلامِ كَفَضْلِ اللَّهِ عَلى‌ خَلْقِهِ» «١» برترى قرآن بر سخنهاى ديگر، همچون برترى خدا بر آفريدگان اوست.
حضرت صادق (ع) از پيامبر (ص) نقل كرده كه آن حضرت به مردم فرمود:
راه قرآن را تميز نماييد. گفتند: راه قرآن كدام است؟ فرمود: دهانهايتان. پرسيدند: چگونه؟
پاسخ داد: با مسواك زدن. «٢» پيامبر به جهت نگاه داشتن احترام قرآن، در زمانى كه بدنش نياز به غسل داشت، قرآن نمى‌خواند. «٣» ٩. تلاوت و حفظ قرآن‌ خداوند به پيامبر (ص) و پيروان آن حضرت اين‌چنين امر مى‌كند:
«وَ رَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتيلًا» (مزمل: ٤)
قرآن را شمرده و روشن بخوان.
«فَاقْرَؤُا ما تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرآنِ» (مزمل: ٢٠)
هر قدر ميسر است از قرآن بخوانيد.
از اين رو پيامبر (ص) و امامان (ع) علاوه بر اينكه خود قرآن را از حفظ داشتند و نيكو و