عبد را بر رسالت مقدم داشتند و ممكن است كه اصل اين، اشاره به اين باشد كه از كانال عبوديت به رسالت رسيده است؛ از همه چيز آزاد شده است و عبد شده است؛ عبد خدا نه عبد چيزهاى ديگر. «١» د. ايمنى از دامهاى شيطان: بندگى خالصانه خداوند، انسان را از دسترسى شيطان و از دامهاى اهريمنى و هلاك‌كننده او نجات مى‌دهد. شيطان خود به عجزش در گمراه كردن بندگان خالص خدا اعتراف كرده، به علت طرد شدن از درگاه ربوبى پروردگار مى‌گويد:
«قالَ رَبِّ بِما أَغْوَيْتَنى‌ لَأُزَيِّنَنَّ لَهُمْ فِى الْأَرْضِ وَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعينَ، إِلَّا عِبادَكَ مِنْهُمُ الُمخْلَصينَ» (حجر: ٣٩- ٤٠)
[شيطان، پس از رانده شدن از درگاه الهى‌] گفت: پروردگارا! چون مرا نوميد كردى [و بر آدم برترى ندادى‌] من در زمين نعمتهاى مادى را در نظرشان بيارايم و همگان را گمراه كنم، مگر آنان‌كه بندگان مخلصت هستند.
و خداى متعال نيز در جوابش فرمود:
«هذا ص اخلاق نظامى (ج‌٢) ٥١ الف. دنيادوستى و رفاه‌طلبى ص : ٥١ ِراطٌ عَلَىَّ مُسْتَقيمٌ» (حجر: ٤١)
اين (عبوديت خالصانه) راه مستقيمى است كه به من منتهى مى‌شود.
٥. آفات عبوديّت‌ عوامل زيادى ممكن است سدّ راه انسان شده و مانع بندگى او گردد. در اين جا به برخى از مهمترين اين آفتها مى‌پردازيم:
الف. استكبار: استكبار، آفتى است كه حتى يك موجود عابد و مقرّب درگاه خدا را با سابقه عبادت شش‌هزار ساله از بندگى خدا محروم مى‌كند؛ چرا كه اين روحيه باعث شد او در برابر فرمان الهى ايستادگى كند و در مقابل آدم به سجده نيفتد. قرآن كريم منطق او را چنين نقل مى‌كند كه گفت:
«أَنَا خَيْرٌ مِنْهُ خَلَقْتَنى‌ مِنْ نارٍ وَ خَلَقْتَهُ مِنْ طينٍ» (اعراف: ١٢)
من از او بهترم؛ مرا از آتش آفريده‌اى و او را از گِل.