خسارت دنيا و آخرت: امام باقر (ع) مى‌فرمايد:
«الْكَسَلُ يَضُرُّ بِالدّينِ وَالدُّنْيا» «١» كسالت به دين و دنيا زيان مى‌رساند.
تنگدستى: امام على (ع) مى‌فرمايد:
«... ازْدَوَجَ الْكَسَلُ وَالْعَجْزُ فَنَتَجَ مِنْهُمَا الْفَقْرُ» «٢» كسالت و ناتوانى با هم جفت شدند و بينوايى از آنها پديد آمد.
آفت موفقيّت: امام على (ع) مى‌فرمايد:
«آفَةُ النُّجْحِ الْكَسَلُ» «٣» تنبلى، آفت موفقيت است.
دشمنى اهل بيت (ع): امام باقر (ع) فرمود:
«انّى‌ لَابْغِضُ الرَّجُلَ (لِلرَّجُلِ) يَكُونُ كَسْلاناً عَنْ امْرِ دُنْياهُ وَ مَنْ كَسِلَ عَنْ امْرِ دُنْياهُ فَهُوَ عَنْ امْرِ آخِرَتِهِ اكْسَلُ» «٤» من مردى را كه در كار دنياى خويش تنبل باشد، دشمن دارم. كسى كه در كارهاى دنيوى كاهل باشد، در كارهاى آخرت تنبل‌تر خواهد بود.
دشمن عمل: امام صادق (ع) مى‌فرمايد:
«عَدُوُّ الْعَمَلِ الْكَسَلُ» «٥» كسالت، دشمن فعّاليت است.
كليد همه بديها: امام باقر (ع) مى‌فرمايد:
«ايَّاكَ وَالْكَسَلَ وَالضَّجَرَ فَانَّهُما مِفْتاحُ كُلِّ شَرٍّ ...» «٦» از تنبلى و بى‌حالى (دلتنگى) بپرهيز كه اين دو كليد هر بدى‌اند.