حضرت على (ع) در تبيين گستره وسايل مى‌فرمايد:
برترين وسايلى كه جويندگان قرب الهى مى‌توانند به آن تمسّك جويند عبارت است از:
تصديق و اعتراف به يگانگى خدا و رسالت فرستاده او؛ جهاد در راه خدا كه موجب سربلندى اسلام است؛ كلمه اخلاص (لا الهَ الَّا اللَّهُ) كه مقتضاى فطرت است؛ بر پا داشتن نماز كه نشانه شريعت دين اسلام است؛ پرداخت زكات كه قدر معيّنى است و پرداخت آن واجب است؛ روزه ماه مبارك رمضان كه سپرى از عذاب دوزخ است؛ حجّ و عمره خانه خدا كه موجب از بين رفتن و شستن روح از پليدى گناه است؛ صله رحم كه ثروت را مى‌افزايد و عمر انسان را زياد مى‌كند؛ صدقه پنهان كه گناه را مى‌پوشاند؛ صدقه آشكار كه مرگ بد را دفع مى‌كند و سرانجام به جا آوردن هر كار خوب و پسنديده ديگر كه انسان را از فروافتادن در دامان ذلّتها و بدبختيها نگاه مى‌دارد «١» ٣. توسّل به انسانهاى برگزيده و برتر از وسايلى كه در پيمودن راه قرب الهى و سير و سلوك معنوى نقش مؤثّرى دارد، استفاده از شفاعت پيامبران، امامان و بندگان صالح خدا و توسّل به دامان عنايات آن بزرگواران است. در قرآن كريم آمده‌است كه‌وقتى برادران حضرت يوسف (ع) از ستمى كه در حق او روا داشته بودند، پشيمان شدند، به پدرشان حضرت يعقوب (ع) متوسّل گشتند و از او تقاضاى شفاعت و استغفار در پيشگاه خدا كردند و او نيز اين تقاضا را پذيرفت:
«قالُوا يا ابانَا اسْتَغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا انَّا كُنَّا خاطِئينَ قالَ سَوْفَ اسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبّى‌ انَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحيمُ» (يوسف: ٩٧- ٩٨)
گفتند: «پدر! از خدا آمرزش گناهان ما را بخواه! كه ما خطاكار بوديم. گفت: «به‌زودى براى شما از پروردگارم آمرزش مى‌طلبم؛ كه او آمرزنده و مهربان است.» همچنين قرآن كريم به كسانى كه به نفس خويش ستم كرده و مرتكب معصيت خداوند شده‌اند، مى‌آموزد كه چنانچه خدمت رسول خدا (ص) شرفياب شوند و ايشان را نزد خدا شفيع قرار دهند، خداوند از گناه ايشان در مى‌گذرد و آنان را مى‌آمرزد: