اخلاق نظامى (ج2)
 
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص

اخلاق نظامى (ج2) - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ٥١

على (ع) با اشاره به نقش مؤثر اطاعت و فرمانبرى در اجراى طرحها و برنامه‌ها، نيروهاى خود را كه در فرمانبردارى از آن حضرت در جهت سركوبى لشكريان معاويه سستى نشان داده‌اند، مورد سرزنش قرار داده مى‌فرمايد:
من از تجربه و مهارت جنگى لازم برخوردار بودم و برنامه‌هاى پخته و حساب شده‌اى براى قلع و قمع دشمنان دارم، ليكن چه بايد كرد، كسى‌كه به سخنش گوش فرا داده نشود، رأى و نظرى نخواهد داشت! «١» د. تضعيف روحيه دشمن‌ همان‌گونه كه اطاعت از فرماندهى بازدهى و اثر مثبت در نيروهاى خودى دارد، بر روى نيروهاى دشمن نيز تأثير منفى و شكننده‌اى خواهد گذاشت. زيرا اگر نيروهاى دشمن احساس كنند كه افراد طرف مقابل، به‌طور كامل مطيع فرماندهان خود هستند، پيوسته همراه با تزلزل و وحشت در انتظار حمله‌هاى آنان خواهند بود.
پيروى سپاه اسلام در جنگ صفين از فرمانده خود و هماهنگى آنان با يكديگر، چنان تأثيرى در نيروهاى دشمن گذاشت كه موجب شد معاويه در جمع فرماندهان لشكرش بگويد: «دلهاى نيروهاى سپاه على (ع) همچون يك دل است.» «٢» او با اين جمله ترس و خود باختگى خود را در برابر سپاه اسلام نشان داد.
٨. عوامل نافرمانى‌ الف. دنيادوستى و رفاه‌طلبى‌ انسان دنيادوست و رفاه‌طلب، به سبب وابستگى عميقى كه به زندگى مادى دنيا و جلوه‌هاى ظاهرى آن دارد، هر زمان كه احساس كند تن دادن به دستورهاى فرماندهى، منافع مادى و رفاه او را به خطر مى‌اندازد، از امتثال امر شانه خالى كرده د اخلاق نظامى (ج‌٢) ٥٦ ٣. نشانه‌هاى غرور ص : ٥٦ ستور فرمانده را زير پا خواهد گذاشت.
خداى متعال اين‌گونه انسانها را مورد نكوهش قرار داده مى‌فرمايد: