اخلاق نظامى (ج2) - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ١٢٧
... هيچ كس، هر چند كه در شناخت و اجراى حق جايگاهى عظيم داشته و در كسب فضيلت دينى پرسابقه و پيشتاز باشد، در اجراى حقوق الهى كه بدو تكليف شده، بىنياز از تعاون و همكارى ديگران نيست. و نيز هيچ كس، هر چند كه ديگران كوچكش شمارند و چشمها حقيرش بينند، كمتر از آن نيست كه در اين زمينه نتواند كمكى بدهد يا كمكى بستاند. «١» در جاى ديگر مىفرمايد:
«مَنْ وَجَّهَ رَغْبَتَهُ إلَيْكَ، وَجَبَتْ مَعُونَتُهُ عَلَيْكَ» «٢» كسى كه رغبت [روى نياز] خود را متوجه تو ساخت، يارى او بر تو لازم است.
امام صادق (ع) نيز در اين باره مىفرمايد:
«... وَلْيُعِنْ بَعْضُكُمْ بَعْضاً» «٣» بايد بعضى از شما بعضى ديگر را يارى دهد.
رهبر كبير انقلاب ضمن هشدار نسبت به رعايت تعاون و پرهيز از اختلاف، آن را از وظايف حتمى پاسداران و نظاميان برشمرده مىفرمايد:
باز هم تكرار مىكنم اينرا كه همكارى قواى انتظاميّه از واجبات شرعيه است. «٤» و در سخنى ديگر مىفرمايد:
اگر بخواهيد بر همه قدرتها مسلّط بشويد و نتواند هيچ قدرتى شما را برگرداند به آن حال اوّل كه حال ذلّت، حال مسكنت، حال غارتزدگى بود، بايد همه با هم باشيد. «٥» ٦. ابعاد تعاون بديهى است كه انسانها در زندگى اجتماعى خود، براى انجام كارهاى گوناگون با يكديگر تعاون و همكارى دارند، امّا چه بسا ممكن است بر اثر ناآگاهى و يا درنظر گرفتن سود و