* اسارت و بيچارگى: افشا سازى اسناد محرمانه به منزله امضاى سند اسارت و بيچارگى ملّت به حساب مى‌آيد. مولاى متّقيان، على (ع)، در اين باره مى‌فرمايد:
«سِرُّكَ اسيرُكَ فَانْ افْشَيْتَهُ صِرْتَ اسيرَهُ» «١» راز تو اسير توست، ولى اگر افشايش نمايى، تو اسير آن مى‌شوى.
* شرّ و بدى: امير مؤمنان (ع) بديها و ناملايمات يك ملّت را در فاش ساختن اسرار و دوستى با اشرار خلاصه كرده مى‌فرمايد:
«جُمِعَ الشَّرُّ فِى الْاذاع اخلاق نظامى (ج‌٢) ١٢٦ ج. حفظ اخوت و برادرى ص : ١٢٦ َةِ وَ مُؤاخاةِ الْاشْرارِ» «٢» شرّ [دنيا و آخرت‌] در افشاگرى و دوستى با بدان گرد آمده است.
د. ايمان و تقوا: راه چهارم حفظ اسرار، ايمان و تقواى الهى است. انسان مؤمن و باتقوا هرگز به خود اجازه نمى‌دهد كه اسرار مملكت خويش را فاش سازد و به دين و دنياى هموطنان خود آسيب برساند. او به خدايى ايمان دارد كه حاضر و ناظر كردار و گفتار بندگان خويش است و به روز جزايى اعتقاد دارد كه به كارنامه عمل او رسيدگى شده، مورد بازخواست قرار مى‌گيرد و معتقد به قرآنى است كه مى‌فرمايد:
«ما يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ الَّا لَدَيْهِ رَقيبٌ عَتيدٌ» (ق: ١٨)
هيچ كلامى نمى‌گويد، مگر آنكه در كنار او مراقبى حاضر است.