افراد بيشتر روشن مى‌شود، ولى نشانه‌هايى دارد كه در خارج از ميدان نبرد نيز مى‌توان به‌وسيله آنها شجاعت افراد را به دست آورد از جمله:
الف. صبر و استقامت: بردبارى و مقاومت در برابر مشكلات جسمى، روانى، اجتماعى، مالى و ديگر پيامدهاى جنگ، از نشانه‌هاى شجاعت به‌شمار مى‌رود؛ چنان‌كه حضرت على (ع) مى‌فرمايد:
«... وَالصَّبْرُ شَجاعَةٌ» «١» ... و صبر نوعى شجاعت است.
اين صبر و استقامت بود كه پايه اصلى حيات و گسترش اسلام گرديد و در سايه آن بود كه كفر و شرك از ميان رفت. و گرنه امروز از هجرت، بدر، حُنين، احزاب و به تبع آنها از اسلام، اثرى باقى نمانده بود. همانها بودند كه شجاعت نظامى خود را نيز همانند شجاعت فرهنگى و اقتصادى خود در سلسله جنگهاى زمان پيامبر (ص) و پس از وى نشان دادند.
ب. شدّت و قاطعيّت: شدّت عمل و قاطعيّت، در كنار شجاعت و مردانگى امكان‌پذير است.
همان‌طور كه شتابزدگى و برخورد انفعالى با دشمن، نشانه ضعف روحى و نداشتن شجاعت است.
در حكومت امير مؤمنان، على (ع)، خوارج پس از جنگ صفّين، دست به عصيان و نافرمانى زدند و در برابر امام موضع گرفتند. چون خوارج افرادى ظاهرالصلاح، مقدّس‌نما و اهل عبادت بودند، كسى جز امام جرئت مقابله با آنها را نداشت، تا چه رسد به جنگ. حضرت خود در اين باره مى‌فرمايد:
«... فَانَا فَقَأْتُ عَيْنَ الْفِتْنَةِ وَ لَمْ يَكُنْ لِيَجْتَرِى‌ءَ عَلَيْها احَدٌ غَيْرى‌ بَعْدَ انْ ماجَ غَبْهَبُها وَاشْتَدَّ كَلَبُها ...» «٢» چشم اين فتنه [خوارج‌] را من درآوردم و جز من كسى جرئت چنين كارى را نداشت؛ چرا كه موج تاريكى آن اوج گرفته و هارى آن شدّت يافته بود.
٩. تشجيع و تهييج‌ گاهى ممكن است نيروهاى رزمنده به عللى دچار ترس و ترديد شوند، در انجام مأموريتها و