«مَنْ قَصَدَ إِلَيْهِ رَجُلٌ مِنْ إِخْوانِهِ مُسْتَجيراً بِهِ فى‌ بَعْضِ أَحْوالِهِ فَلَمْ يُجِرْهُ بَعْدَ أَنْ يَقْدِرَ عَلَيْهِ، فَقَدْ قَطَعَ وِلايَةَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ» «١» هر كس كه برادر دينى‌اش براى حلّ پاره‌اى از مشكلات خود به او پناه آورد و وى با آنكه توانايى حلّ آن را دارد، از انجام خواسته او سر باز زند، همانا ولايت خداى بزرگ را از خود قطع كرده است.
ج. بى‌كسى در دنيا و آخرت‌ امام صادق (ع) در اين باره مى‌فرمايد:
«ما مِنْ مُؤْمِنٍ يَخْذُلُ أَخاهُ وَ هُوَ يَقْدِرُ عَلى‌ نُصْرَتِهِ الَّا خَذَلَهُ اللَّهُ فِى الدُّنْيا وَالْآخِرَةِ» «٢» هيچ مؤمنى برادر دينى خود را درحالى‌كه توانايى يارى‌اش را دارد، تنها و بى‌ياور نخواهد گذاشت، مگر آنكه خداوند او را در دنيا و آخرت تنها و بى‌ياور مى‌گرداند.
د. عذاب اله اخلاق نظامى (ج‌٢) ١٣٥ ٤. ضرورت رعايت قانون ص : ١٣٤ ى‌ امام صادق (ع) دراين‌باره مى‌فرمايد:
«أَيُّما رَجُلٍ مِنْ شيعَتِنا أَتى‌ رَجُلًا مِنْ إِخْوانِهِ فَاسْتَعانَ بِهِ فى‌ حاجَتِهِ فَلَمْ يُعِنْهُ وَ هُوَ يَقْدِرُ الَّا ابْتَلاهُ اللَّهُ بِأَنْ يَقْضِىَ حَوائِجَ غَيْرِهِ مِنْ أَعْدائِنا، يُعَذِّبُهُ اللَّهُ عَلَيْها يَوْمَ الْقِيامَةِ» «٣» هر يك از شيعيان ما كه پيش يكى از برادران دينى خود برود و از او براى رفع نيازش كمك بخواهد، اما او بااينكه توانايى يارى وى را دارد، كوتاهى كند، خداوند او را گرفتار مى‌كند به برآوردن نيازهاى دشمنان ما، تا به واسطه آن در قيامت عذابش نمايد.