درس هفتم: ايثار و شجاعت‌ ١. معناى لغوى و اصطلاحى ايثار «ايثار» در لغت به‌معناى برگزيدن، غرض ديگران را بر غرض خويش مقدّم داشتن و مانند آن است «١» و در اصطلاح عبارت است از: بخشش مال به كسى، با وجود احتياج به آن «٢» ولى آنچه در امور نظامى مطرح است، چيزى بيش از اينهاست و گذشت از جان و مال و مقام و شخصيت و مانند آن را در برمى‌گيرد؛ بدين معنا كه يك انسان مكتبى در راه اعتلاى عظمت اسلام و پايدارى در راه اقامه شعائر دينى و برافراشتن پرچم توحيد، با تمام امكانات خود تلاش كند و از بذل جان و مال خويش در راه هدف مقدّس به‌ويژه در مصاف با دشمن در ميدان نبرد دريغ نورزد.
٢. اهمّيّت ايثار الف. تمجيد ايثارگران در قرآن: قرآن‌كريم با بيان شواهد و مصاديق بارز ايثار، اين فضيلت را درابعاد مختلف ستوده‌است، از جمله:
الف. حضرت ابراهيم (ع) «بنيانگذار ايثار» «٣» در جريان ذبح حضرت اسماعيل، وقتى ابراهيم (ع) خواب خويش را به عمل تبديل كرد و از آن آزمايش الهى پيروزمندانه بيرون آمد، خداوند، ابراهيم (ع) را اين‌گونه ستود:
«سَلامٌ عَلى‌ ابْراهيمَ كَذلِكَ نَجْزِى الُمحْسِنينَ انَّهُ مِنْ عِبادِنَا الْمُؤْمِنينَ» (صافّات: ١٠٩- ١١١)
سلام بر ابراهيم، ما نيكوكاران را اين‌چنين پاداش مى‌دهيم، او از بندگان مؤمن ما بود.