و نيز مى‌فرمايد:
«سِرُّكَ سُرُورُكَ انْ كَتَمْتَهُ، وَ انْ اذَعْتَهُ كانَ ثُبُورُكَ» «١» رازت را اگر پنهان دارى شادمانى توست و اگر برملايش سازى [هلاكت و] اندوه توست.
همچنين مى‌فرمايد:
«مَنْ كَتَمَ سِرَّهُ كانَتِ الْخِيَرَةُ بِيَدِهِ» «٢» هر كس رازش را پنهان دارد، خير و نيكى به دست اوست.
امام كاظم (ع) نيز مى‌فرمايد:
«احْفَظْ لِسانَكَ تَعِزَّ» «٣» زبانت را نگهدار تا عزّت يابى.
ج. دانستن زيانهاى افشاى راز: آگاهى از زيانهاى «پخش اسرار» نيز مكمّل مورد دوم است و نگاهى، گرچه گذرا به خسارتهاى افشاى راز، هر انسان عاقلى را از روى آوردن به اين عمل باز مى‌دارد. برخى از آن زيانها بدين قرار است:
* عدم امنيّت: امير مؤمنان (ع) در اين باره مى‌فرمايد:
«لا يَسْلُمُ مَنْ اذاعَ سِرَّهُ» «٤» كسى‌كه رازش را فاش سازد، سالم نمى‌ماند.
و در جايى ديگر مى‌فرمايد:
«لا حِرْزَ لِمَنْ لا يَسَعُ سِرَّهُ صَدْرُهُ» «٥» كسى‌كه سينه‌اش گنجايش رازش را نداشته باشد، پناهى ندارد.
* ذلّت و خوارى: حضرت امام كاظم (ع) پس از توصيه به رازدارى مى‌فرمايد:
«وَ لا تُمَكِّنِ النَّاسَ مِنْ قِيادِ رَقَبَتِكَ فَتَذِلَّ» «٦» زمام گردن (اسرار) خويش را به دست مردم نده كه خوار خواهى شد.