«انَّمَا الْكَرَمُ التَّنَزُّهُ مِنَ الْمَعاصى‌» «١» كرامت، دورى كردن از گناهان است.
بنابراين، در واژه كرامت دو معناى اساسى نهفته است: يكى بزرگوارى و ديگرى دورى از هر گونه پستى، خوارى و گناه.
٢. ارزش كرامت‌ كرامت در اسلام از ارزش و اهمّيّت والايى برخوردار است. از اين رو، در آيات و روايات متعددى مورد توجه قرار گرفته و به آن سفارش شده است. خداى متعال در اوّلين سوره‌اى كه به پيامبر اكرم (ص) نازل كرده، خود را با ويژگى كرامت ستوده، مى‌فرمايد: «إِقْرَأْ وَ رَبُّكَ الْأَكْرَمُ» (علق: ٣) بخوان كه پروردگارت [از همه‌] بزرگوارتر است.
از آنجا كه انسان براى جانشينى خداوند، بايد صفات و ويژگى‌هاى لازم را دارا باشد، خداى سبحان، كرامت را در ذات و سرشت او نيز قرار داده، تا انسان با پرورش و شكوفايى آن و ديگر فضايل اخلاقى، طريق رشد و كمال را پيموده، به مقام جانشينى پروردگار دست يابد.
قرآن كريم كرامت ذاتى انسان را مورد تأييد قرار داده، مى‌فرمايد:
«وَ لَقَدْ كَرَّمْنا بَنى‌ آدَمَ ...» (اسراء: ٧٠)
ما به فرزندان آدم، كرامت بخشيديم.
امير مؤمنان، على (ع)، كرامت را معدن و ريشه كارهاى خوب دانسته مى‌فرمايد:
«الْكَرَمُ مَعْدِنُ الْخَيْرِ» «٢» كرامت معدن خوبيها [و فضيلتها] است.
در جاى ديگر با تأكيد بر ارزش والاى كرامت، تن دادن به پستى را نكوهش مى‌كند و مى‌فرمايد:
«وَ أَكْرِمْ نَفْسَكَ عَنْ كُلِّ دَنِيَّةٍ وَ إِنْ ساقَتْكَ إِلَى الْرَغائِبِ، فَانَّكَ لَنْ تَعْتاضَ بِما تَبْذُلُ مِنْ نَفْسِكَ عِوَضاً» «٣»