«مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَالَّذينَ مَعَهُ اشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَماءُ بَيْنَهُمْ ...» (فتح: ٢٩)
محمد فرستاده خداست و كسانى كه با او هستند، در برابر كافران سرسخت و محكم بوده، با يكديگر مهربانند.
امام خمينى (ره) به نيروهاى نظامى مى‌فرمايد: «شما هم كه سرباز اسلام هستيد، ... سرمشق، همان باشد كه اسلام طرح كرده است؛ كه خودتان با هم دوست ... رفيق و رحيم باشيد؛ در مقابل دشمن، قوى و مصمّم و كوبنده.» «١» بنابراين از ديدگاه اسلام هر نظامى مسلمان موظّف است كه خود را با اين دو صفت نيكو و متعالى (شدت با دشمن و رأفت با دوست) بيارايد.
٦. برخورد قدرتمندانه‌ از عوامل مهم و كارساز در پيروزى بر دشمن، برخورد قاطع و قدرتمندانه با اوست، چرا كه كوچكترين مسامحه و سهل‌انگارى در برابر دشمن، خوارى و زبونى را به‌دنبال داشته و در نهايت به شكست و نابودى منجر خواهد شد. قرآن كريم در آيات متعددى، به اقتدار سفارش كرده و در آيه‌اى خطاب به پيامبر (ص) مى‌فرمايد:
«يا ايُّهَا النَّبِىُّ جاهِدِ الْكُفَّارَ وَالْمُنافِقينَ وَاغْلُظْ عَلَيْهِمْ ...» (توبه: ٧٣)
اى پيامبر! با كافران و منافقان جهاد كن و بر آنها سخت بگير.
هنگامى كه دشمن براى نابودى دين و كشور اسلامى كمر همّت بسته است، تنها برخورد مقتدرانه و شديد است كه مى‌تواند قدرت ظاهرى او را در هم بكوبد. قرآن كريم با تأكيد بر سخت‌گيرى و شدت هر چه بيشتر با دشمن مى‌فرمايد:
«فَاذا لَقيتُمُ الَّذينَ كَفَرُوا فَضَرْبَ الرِّقابِ ...» (محمد: ٤)
هنگامى‌كه [در ميدان جنگ‌] در برابر كافران قرار گرفتيد، [با تمام قدرت‌] آنها را گردن بزنيد.
در آيه‌اى ديگر در اين زمينه چنين آمده است:
«... فَاضْرِبُوا فَوْقَ الْاعْناقِ وَاضْرِبُوا مِنْهُمْ كُلَّ بَنانٍ» (انفال: ١٢)
گردنهاى كافران را بزنيد و انگشتهاى آنان را قطع كنيد.