درس چهاردهم: توسل به اهل بيت (ع) و انس با قرآن‌ ١. معناى توسّل‌ هر چه را كه به سبب آن امكان دسترسى يا نزديك شدن به چيز ديگر فراهم مى‌آيد، «وسيله» مى‌گويند و توسّل به‌معناى اتّخاذ وسيله است براى نزديك شدن به چيزى يا دست يافتن به مقصدى. «١» به‌عنوان مثال وقتى شخصى تشنه براى رفع عطش خود به سراغ آب مى‌رود، آب براى او «وسيله» اى است كه او را به مقصد «رفع تشنگى» مى‌رساند و رفتن او به سراغ آب براى رسيدن به هدف مزبور، نوعى «توسّل» محسوب مى‌شود.
خداوند متعال در قرآن كريم، ضرورتِ اتّخاذ «وسيله» براى رسيدن بندگانش به كمال معنوى و رستگارى دائمى را چنين تبيين فرموده است:
«يا ايُّهَا الَّذينَ امَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَابْتَغُوا الَيْهِ الْوَسيلَةَ وَ جاهِدُوا فى‌ سَبيلِهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ» (مائده: ٣٥)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، از [مخالفت فرمان‌] خدا بپرهيزيد و وسيله‌اى براى تقرّب به او بجوييد و در راه خدا جهاد كنيد؛ باشد كه رستگار شويد.
٢. گستره وسايل معنوى‌ وسايلى كه انسان مى‌تواند با آنها به درگاه الهى تقرّب جويد و به كمك آنها موانع تكامل را از سر راه خويش بردارد، فراوانند. به‌طور كلّى هر چه مورد رضاى خدا باشد، اعمّ از ايمان به خدا و پيامبر، جهاد در راه خدا، عباداتى از قبيل نماز، زكات، روزه، حج، صله رحم، انفاق در راه خدا و خلاصه هر كار خيرى مى‌تواند وسيله تكامل و تقرّب واقع شود.