آن حضرت در جاى ديگر مى‌فرمايد:
«أَحْمَقُ الْحُمْقِ الإِغْتِرارُ» «١» بدترين حماقت، غرور است.
٣. نشانه‌هاى غرور اگرچه غرور يك امر قلبى و درونى و نامرئى است، ليكن از آنجا كه هر امر درونى، نشانه‌هايش در رفتار و گفتار فرد ظاهر م اخلاق نظامى (ج‌٢) ٦١ ب. قانونى ص : ٦١ ى‌شود، مى‌توان از آن علائم به وجود غرور در درون آدمى پى برد. كه به برخى از اين نشانه‌ها اشاره مى‌كنيم:
الف. نينديشيدن در فرجام كار: اگر انسان به سرانجام و عاقبت كارهايش فكر نكند، مغرور است. حضرت على (ع) فرمود:
«لَمْ يُفَكِّرْ فى‌ عَواقِبِ الْأُمُورِ مَنْ وَثِقَ بِزُورِ الْغُرُورِ» «٢» كسى‌كه به وعده‌هاى فريبنده اعتماد كند، به سرانجام كارهايش نمى‌انديشد.
ب. اعتماد بى‌جا: امام صادق (ع) فرمود:
«مَنْ وَثِقَ بِثَلاثَةٍ كانَ مَغْرُوراً؛ مَنْ صَدَّقَ بَما لا يَكُونُ، وَ رَكَنَ إِلى‌ مَنْ لا يَثِقُ بِهِ وَ طَمَعَ فى‌ ما لا يَمْلِكُ» «٣» كسى‌كه بر سه چيز اعتماد كند، مغرور است: كسى‌كه تصديق كند آنچه را كه نيست، و به شخص غير موثّق اعتماد كند، و به چيزى كه مالك آن نيست، طمع ورزد.
ج. اصرار بر گناه: امير مؤمنان (ع) فرمود:
«انَّ مِنَ الْغِرَّةِ أَنْ يُصِرَّ الْعَبْدُ عَلَى الْمَعْصِيَةِ وَ يَتَمَنَّى عَلَى اللَّهِ الْمَغْفِرَةَ» «٤» از غرور است كه بنده اصرار بر گناه داشته باشد و از خداوند تمنّاى بخشش كند.