جماعت نبود، امكان نداشت كسى به صلاحيت ديگرى گواهى دهد؛ زيرا آن كس كه نماز جماعت نمى‌خواند، در نزد مسلمانان بى‌نماز محسوب مى‌شود؛ چرا كه پيامبر (ص) فرموده است:
«كسى كه بدون عذر، با مسلمانان در مسجد نماز نگزارد، در واقع بى‌نماز است.» «١» همچنين مى‌فرمايد:
در زمان پيامبر (ص) عدّه‌اى از نماز جماعت در مسجد طفره مى‌رفتند. پيامبر (ص) فرمود: [اگر به چنين كارى ادامه دهند] به‌زودى دستور مى‌دهيم تا خانه‌هايشان را آتش بزنند. «٢» امام خمينى (ره) به يكى از ابعاد مهمّ نمازهاى دسته‌جمعى اشاره كرده مى‌فرمايد:
... هر روز در محلّه‌ها اجتماع و رسيدگى به اوضاع شهر و محلّه، در هر هفته اجتماع بزرگ در شهرها و در جاهايى كه شرايط نماز [جمعه‌] محقق است براى بررسى اوضاع شهرستان و بالاتر اوضاع كشور و در هر سال باز دو اجتماع بزرگ براى بررسى اوضاع كشورها ... اين مسائل سياسى هست و مسائلى است كه بايد مسلمين به آن توجه داشته باشند. «٣» ج. حجّ‌ همايش عظيم و سالانه حج كه فراتر از شهر و كشور و در گستره بين‌الملل اسلامى برگزار مى‌شود، نمايش بى‌نظير ديگرى از وحدت و قدرت مسلمانان در جهان است كه عظمت و شكوه آن بر دوست و دشمن آشكار است.
حضور ميليونى پيروان محمّد (ص) در سرزمين وحى، شعارى پرفروغ و جاودانه است كه استوارى و صلابت دين مبين اسلام را نويد داده، پيروان آن را به توحيد و دورى از شرك فرا مى‌خواند. هر يك از مناسك حج و همه مواقف مقدّس آن به‌تنهايى شعارى وحدت آفرين و دشمن شكن است؛ مانند احرام بستن حاجيان در لباس سفيد و متحدالشكل، طواف منظم آنان گرد خانه خدا، سعى صفا و مروه، وقوف روزانه در عرفات، وقوف شبانه در مشعر، رمى جمره، قربانى، تراشيدن سر، بيتوته در منا و ... همه نشانى از بندگى خدا و شعارى از شعائر الهى است كه خير و بركت در آن نهفته است. خداوند در اين زمينه مى‌فرمايد: