ساخته است. گذشته از آنكه اين امر، فضيلت اخلاقى به حساب مى‌آيد، در موفّقيت و كارآيى برنامه زندگى نيز تأثير به‌سزايى دارد. امير مؤمنان (ع) فرمود:
«الظَّفَرُ بِالْحَزْمِ وَالْحَزْمُ بِاجالَةِ الرَّأْىِ وَالرَّأْىُ بِتَحْصينِ الْاسْرارِ» «١» پيروزى بسته به اراده و اراده بسته به كار انداختن انديشه و انديشه به نگهدارى رازهاست.
در سخنى ديگر موفقيتها را در سايه رازدارى دانسته مى‌فرمايد:
«انْجَحُ الْامُورِ ما احاطَ بِهِ الْكِتمانُ» «٢» موفق‌ترين كارها آن است كه پنهان‌كارى آن را فراگيرد.
برعكس، افشاى اسرار سبب عدم موفقيت و حتى باعث فرو افتادن در ورطه سقوط مى‌شود، چنانكه حضرت صادق (ع) مى‌فرمايد:
«افْشاءُ السِّرِّ سُقُوطٌ» «٣» برملا كردن راز، سقوط است.
با توجه به حياتى بودن مسائل نظامى و فراوانى دشمنان انقلاب اسلامى، ضرورت و اهمّيت رازدارى براى يك پاسدار مضاعف مى‌شود. عزيزان سپاهى بايد متوجه‌باشند كه افشاى كوچكترين اطلاعات نظامى، سرنخ بسيار ارزنده‌اى براى دشمن به حساب مى‌آيد كه به سبب آن خواهد توانست، خداى ناخواسته ضربه‌اى كارى به نظام و انقلاب وارد كند.
٧. عوامل افشاى راز براى دورى از اين خصلتِ زشت (افشاى راز) نخست بايد عوامل و انگيزه‌هاى آن را شناخت. اين عوامل عبارتند از:
- پرحرفى؛ - خودنمايى؛ - دوستى و رفاقت؛