اى على! سرور اعمال سه چيز است: انصاف داشتن با مردم از جانب خود! مواسات بابرادر دينى در راه خداى بزرگ و ياد خداى تعالى در هر حال.
حضرت على (ع)، نيز آن را از بهترين كارهاى نيك برشمرده مى‌فرمايد:
«أَحْسَنُ الْإِحْسانِ مُواساةُ الْإِخْوانِ» «١» بهترين نيكى‌ها، مواسات با برادران دينى است.
٣. ابعاد مواسات‌ الف. مواسات با جان‌ در مواسات جانى انسان براى يارى ديگران، آماده جان‌فشانى است، على (ع)، آنگاه كه از گذشته پرافتخارش سخن مى‌گويد، مواسات جانى با پيامبر (ص) را از برترين ويژگى‌هاى خود قلمداد كرده، مى‌فرمايد:
ياران امين و رازدار رسول خدا (ص) مى‌دانند كه من لحظه‌اى از فرمان خدا و رسولش سربرنتافتم و در هنگامه‌هايى كه قهرمانان عقب مى‌نشستند و گامهاى رزمندگان به واپس كشيده مى‌شد، با جان خويش آن حضرت را يارى نموده و با او مواسات كردم. «٢» حضرت سيدالشهدا (ع) نيز تنها افرادى را براى ياورى انتخاب كرد كه اهل مواسات و جانبازى در راه خدا بوده، كوچك‌ترين تزلزلى در برابر دشمن از خود نشان نمى‌دادند. حتى حرّ زمانى به خيل ياران امام مى‌پيوندد كه ضمن پشيمانى و توبه كامل، آماده جان‌نثارى در راه آن حضرت مى‌شود و با قلبى لبريز از عشق و اشتياق به مولا و مقتدايش اعلام مى‌دارد كه:
«وَ مُواسِياً لَكَ بِنَفْسى‌ حَتَّى أَمُوتَ بَيْنَ يَدَيْكَ ...» «٣» و [آمده‌ام‌] تا با جانم با تو مواسات كنم و در پيشگاهت جان سپارم.
در جنگ تحميلى عراق با ايران اسلامى، پاسداران و نظاميان عظيم‌ترين صحنه‌هاى مواسات با جان را ترسيم نمودند.