اخلاق نظامى (ج2) - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ٧١
«الصَّبْرُ عَنِ الشَّهْوَةِ عِفَّةٌ ...» «١» عفت پايدارى در برابر شهوت [جنسى و شكمى] است.
بنابراين، عفت بر حفظ و خوددارى انسان از شهوتها و خواستههاى غير عاقلانه و نادرست شكمى و جنسى اطلاق مىشود؛ بهگونهاى كه در خوردن و آشاميدن از شكمبارگى و حرامخوارى و در امور جنسى نيز از زن بارگى و حرامكارى دورى گزيند.
٦. ارزش عفّت عفّت و پاكدامنى در خوردن، آشاميدن و امور جنسى از جمله ويژگى هاى برجسته و ارزشمند اخلاقى است كه در اسلام از قداست و منزلت خاصى برخوردار است و نسبت به آن بسيار سفارش شده است. امير مؤمنان، على (ع)، در اين باره مىفرمايد:
«عَلَيْكَ بِالْعَفافِ فَانَّهُ أَفْضَلُ شِيَمِ الْأَشْرافِ» «٢» بر تو باد عفت ورزيدن، كه برترين ويژگى اخلاقى انسانهاى شريف است.
در جاى ديگر، پاداش پاكدامنى را- كه نبرد با دشمن درونى است- با پاداش جهاد و شهادت در راه خدا- كه نبرد با دشمن برونى است- همسان دانسته مىفرمايد:
«مَا الُمجاهِدُ الشَّهيدُ فى سَبيلِ اللَّهِ بِأَعْظَمَ أَجْراً مِمَّنْ قَدَرَ فَعَفَّ، لَكادَ الْعَفيفُ أَنْ يَكُونَ مَلَكاً مِنَ الْمَلائِكَةِ» «٣» پاداش مجاهدى كه در راه خدا شهيد شده، از كسى كه قدرت [بر حرام و گناه] دارد ولى عفت مىورزد، بيشتر نيست! و نزديك است كه انسان عفيف [در اثر خويشتن دارى و پرهيز از گناه] فرشتهاى از فرشتگان الهى شود.
امام باقر (ع)، نيز ضمن تأكيد بر ارزش عفت، مىفرمايد:
«ما مِنْ عِبادَةٍ أَفْضَلُ عِنْدَ اللَّهِ مِنْ عِفَّةِ بَطْنٍ وَ فَرْجٍ» «٤» عبادتى در پيشگاه خدا برتر از عفت ورزيدن در امور شكمى و جنسى نيست.