«فَاعْرِضْ عَمَّنْ تَوَلَّى عَنْ ذِكْرِنا وَ لَمْ يُرِدْ الَّا الْحَيوةَ الدُّنْيا» (نجم: ٢٩)
از كسى كه از ياد ما روى گردانيده و جز زندگى دنيوى را نمى‌جويد، اعراض كن! ج. پيروى از هواى نفس‌ حضرت على (ع) فرمود:
«لَيْسَ فِى الْمَعاصى‌ اشَدُّ مِنِ اتِّباعِ الشَّهْوَةِ، فَلا تُطيعُوها فَيَشْغَلَكُمْ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ» «١» در ميان گناهان چيزى سخت‌تر از پيروى شهوت نيست. بنابراين، از آن پيروى نكنيد كه شما را از ياد خدا باز مى‌دارد.
د. چشم‌چرانى‌ حضرت على (ع) فرمود:
«لَيْسَ فِى الْجَوارِحِ اقَلُّ شُكْراً مِنَ الْعَيْنِ، فَلا تُعْطُوها سُؤْلَها فَتَشْغَلَكُمْ عَنْ ذِكْرِ اللَّه» «٢» در ميان اندام (بدن، عضوى) كم سپاس‌تر از چشم نيست. بنابراين، خواسته‌هايش را به او عطا نكنيد كه شما را از ذكر خدا باز مى‌دارد! ٩. نكوهش ترك ذكر خدا همه گرفتاريهاى انسان بر اثر غفلت از ياد خداست كه موجب تيرگى دل شده، شيطان را بر او مسلّط مى‌كند و در نتيجه انسان را به ورطه هلاكت مى‌اندازد. قرآن كريم رويگردانى از ياد خدا را سخت نكوهش مى‌كند و مى‌فرمايد:
«فَوَيْلٌ لِلْقاسِيَةِ قُلُوبُهُمْ مِنْ ذِكْرِ اللَّهِ» (زمر: ٢٢)
واى بر سخت‌دلانى كه ياد خدا در دلهاشان راه ندارد! كسى‌كه از ياد خدا روى برتابد، باطنش كور گشته، آيات و جلوه‌هاى الهى را نمى‌بيند؛ زندگى او بى‌فروغ مى‌گردد و در بن‌بستهاى زندگى پناهگاهى نمى‌يابد. آن كورى باطن و فراموشى آيات و مظاهر جمال و جلال الهى در روز قيامت نيز تجسّم پيدا مى‌كند. قرآن كريم مى‌فرمايد: