اخلاق نظامى (ج2)
 
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص

اخلاق نظامى (ج2) - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ٦٩

هر وسيله ممكن آن را دفع كند گرچه به كشتن مهاجم بينجامد؛ بلكه اگر قصد آبروريزى به كمتر از تجاوز هم داشته باشد، به‌ظاهر حكمش همين است. «١» از سوى ديگر مسلمانان وظيفه دارند در ميان خود- در روابط اجتماعى و خانوادگى- عفّتِ شخصى و عمومى را رعايت كنند. زنان با حجاب كامل اسلامى و رعايت شؤون اجتماعى، از هرگونه خودنمايى و رفت و آمدهاى غير ضرورى و پوشيدن لباسهاى جلف و زننده و خودآرايى در اجتماع و ... كه باعث تحريك مردان مى‌شود، امتناع ورزند و مردان نيز با متانت و حفظ امانت، نسبت به پاكدامنى خود و ديگران همّت گمارند.
ج. غيرت ملّى‌ مراد از غيرت ملّى، احساس مسئوليت در برابر تماميت ارضى كشور اسلامى و دلسوزى و حمايت از مسلمانان و عزّت و شرف آنان است كه به شكلى با «غيرت دينى» و «غيرت ناموسى» نيز پيوند دارد.
وطن‌دوستى و مشاركت در دفاع از ميهن و هم‌ميهنان، با سرشت انسانى عجين است و به‌طور مسلّم نظر اسلام نيز مؤيّد آن است:
«حُبُّ الْوَطَنِ مِنَ الْايمانِ» «٢» وطن دوستى، از ايمان است.
پس از جنگ صفّين و فتنه حكميّت، نيروهاى معاويه يك سلسله عمليات ايذايى در نوار مرزى و شهرهاى تحت فرمان امير مؤمنان، على (ع)، انجام دادند. آن حضرت از چنين جسارتى بسيار دلگير شد و با جدّيت از نيروهاى خويش خواست كه به اين حملات پاسخ دهند و پس از آنكه مطّلع گرديد ضحاك بنى‌قيس به زائران خانه خدا حمله كرده و اموالشان را به غارت برده است، به مردم فرمود:
«... لا يُدْرَكُ الْحَقُّ الَّا بِالْجِدِّ اىَّ دارٍ بَعْدَ دارِكُمْ تَمْنَعُونَ وَ مَعَ اىِّ امامٍ بَعْدى‌ تُقاتِلُونَ ...» «٣»