ز. احترام به اموال و آبروى دشمن: حضرت على (ع) مى‌فرمايد:
«اذا وَصَلْتُمْ الى‌ رِحالِ الْقَومِ فَلا تَهْتِكُوا سِتْراً وَ لا تَدْخُلُوا داراً وَ لا تَأْخُذُوا شَيْئاً مِنْ امْوالِهِم» «١» هنگامى كه به شهرهاى دشمن رسيديد، پرده‌درى نكنيد و داخل منازلشان نشويد و اموالشان را نگيريد.
ح. مسموم نكردن دشمن: در قوانين اسلامى مسموم كردن آب و خوراكيهاى دشمن مجاز نيست:
«نَهى‌ رَسُولُ اللَّه (ص) انْ يُلْقَى السَّمُ فى‌ بِلادِ المُشْرِكينَ» «٢» رسول گرامى اسلام از ريختن سم در بلاد مشركان نهى فرموده است.
ط. رعايت اصول اسلامى: جنگ در عرف انسانى و بين‌المللى، قانون خاصى دارد. به جرئت مى‌توان گفت هيچ سپاهى چون سپاه اسلام، قانون انسانى جنگ را مراعات نكرده است. در جنگ صفين، پس از آنكه سپاهيان معاويه ميان رودخانه فرات و سپاهيان على (ع) حايل شدند، امام (ع) با سخنانى آتشين نيروهاى خود را عليه ياران معاويه بسيج كرد و در حمله‌اى بى‌امان آنان‌را از كنار رودخانه دور ساخت. در اين هنگام، يكى از ياران آن حضرت گفت: اى امير مؤمنان! ما نيز آب را بر سپاهيان معاويه مى‌بنديم. ايشان فرمود: «ما براى كارى بزرگتر از اين آمده‌ايم.
به خدا سوگند من آنها را به كار خودشان مكافات نمى‌كنم. آب را بر آنان بازگذاريد.» «٣» اين سخن امام كه «ما براى كارى بزرگتر از اين آمده‌ايم» نمايانگر رعايت اصولى انسانى از سوى مجاهدان راه خدا در ميدان نبرد است.
٤. شهادت‌طلبى‌ از ديگر ويژگى‌هاى اخلاقى افراد نظامى، روحيه شهادت طلبى است. بدين معنا كه انسان، هستى خود را امانتى از جانب خدا تلقّى كند، او را مالك مطلق و خود را مملوك بداند، از خويشتن دست بشويد و رضايت خدا را بجويد و در همه حال به‌ويژه در ميدان جنگ و به‌