شايد مراد از وارونگى دل اين باشد كه شخص بى‌غيرت از حالت طبيعى انسان خارج شده است. وجود غيرت در جامعه انسانى تا آنجا ضرورى و حياتى است كه شارع مقدس اسلام در تشريع احكام نيز به آن عنايت دارد. رسول خدا (ص) مى‌فرمايد:
«... الا وَ انَّ اللَّهَ حَرَّمَ الْحَرامَ وَ حَدَّ الْحُدُودَ وَ ما احَدٌ اغْيَرَ مِنَ اللَّهِ وَ مِنْ غَيْرَتِهِ حَرَّمَ الْفَواحِشَ» «١» آگاه باشيد كه خداوند، محرّمات را حرام و حدود را وضع كرد و هيچ كس، غيورتر از خدا نيست كه از روى غيرت، زشتيها را حرام كرده است.
برهمين اساس، خداوند به هر غيرتمندى نظر لطف و مرحمت دارد. امام‌صادق (ع) فرمود:
«انَّ اللَّهَ غَيُورٌ يُحِبُّ كُلَّ غَيُورٍ ...» «٢» خداوند غيور است و هر غيرتمندى را دوست دارد.
٣. انواع غيرت‌ شايد بتوان انواع غيرت را به ميزان پديده‌هايى كه نزد انسان تقدّس و حرمت دارند، گسترش داد، در اين صورت از مرز شمار فراتر مى‌رود. امّا از ديدگاهى ديگر همه پديده‌هاى مقدّس را مى‌توان در قالب دين، ناموس و آبرو و ميهن خلاصه كرد كه در نتيجه، غيرت به سه نوع دينى، ناموسى و ملّى تقسيم مى‌شود.
الف. غيرت دينى‌ منظور از «غيرت دينى» اين است كه مسلمان نسبت به كيان اسلام و آنچه بدان مربوط مى‌شود حسّاس باشد؛ همچنين با تمام توان در اثبات و اجراى آن مسائل بكوشد و از كوچك‌ترين تعرّضى نسبت به آنها جلوگيرى كند. براين اساس، جهاد، امر به معروف و نهى از منكر، سفارش به حق و صبر، تعليم و تعلّم و ... مى‌تواند در جهت غيرت دينى قرار گيرد.
قرآن مجيد از مسلمانان مى‌خواهد كه از اسلام و مسلمانان بى‌ياور دفاع كنند:
«وَ ما لَكُمْ لا تُقاتِلُونَ فى‌ سَبيلِ اللَّهِ وَالْمُسْتَضْعَفينَ مِنَ الرِّجالِ وَالنِّساءِ وَالْوِلْدانِ ...» (نساء: ٧٥)
شما را چه شده كه در راه خدا و مردان و زنان و كودكان مستضعف نمى‌جنگيد؟