هنگام تهاجم، خود را در زير سايه رحمت خاصّ الهى ببيند. شهادت‌طلب بودن، هرگز به‌معناى نفى تفكّر در اصول و فنون جنگ و پيكار و ناديده گرفتن مطالعه بنيادين در راههاى كسب فتح و پيروزى نيست؛ يعنى يك سلحشور مؤمن نبايد تنها به شهادت بينديشد، بلكه بايد در مورد فتح و ظفر نيز تدبّر كند و به ضرورتهاى نظامى و تسليحاتى اهميّت فراوان دهد. همچنين براى حفظ جان خود بكوشد و به فعّاليت و مقاومت روانى ادامه دهد و با عشق و علاقه گام بردارد تا سرانجام خداوند «احْدَى الْحُسْنَيَيْنِ» را نصيب وى گرداند. حضرت على (ع) هنگام تشويق نيروهاى خود براى حمله به دشمن فرمود:
«طيبُوا عَنْ انْفُسِكُمْ نَفْساً وَامْشُوا الَى الْمَوْتِ مَشْياً سُجُحاً» «١» خود را خرّم و سرخوش داريد و با آسانى و سبك‌جانى به‌سوى مرگ گام برداريد.
٥. جايگاه مكتبى شهادت‌طلبى‌ شهادت‌طلبى در فرهنگ ائمّه و اهل بيت (ع) جايگاه خاصى دارد. امامان معصوم (ع) نه‌تنها هنگام نبرد و در ميدان جنگ، بلكه در زمان صلح و در سراسر حيات خود شهادت را از خداوند مى‌طلبيدند و آن را با سياست مى‌آميختند؛ چنان‌كه حضرت على (ع) در پايان عهدنامه مالك اشتر نوشت:
«... وَ انْ يَخْتِمَ لى‌ وَ لَكَ بِالسَّعادَةِ وَالشَّهادَةِ وَ انَّا الَيْهِ راجِعُونَ» «٢» و از خدا مى‌خواهم كه كار من و تو را به سعادت به پايان برساند و شهادت را نصيبمان گرداند.
امام سجاد (ع) در نيايش خود مى‌گويد:
«... حَمْداً نَسْعَدُ بِهِ فِى السَّعادَةِ مِنْ اوْلِيائِهِ وَ نَصيرُ بِهِ فى‌ نَظْمِ الشُّهَداءِ بِسُيُوفِ اعْدائِهِ» «٣» [خداوند را مى‌ستاييم‌] ستايشى كه با آن، همراه نيك بختان روى نيك‌بختى بينيم و در شمار دوستان او درآييم و به شهدا كه با شمشير دشمنانش به شهادت رسيده‌اند بپيونديم و در جمع آنان باشيم.